Torri & Totoro

Maandag 23 mei 2016
Tijdens het uitstapje van gisteren is gebleken dat ik mij aardig heb verkeken op het aantal bezienswaardigheden waar ik naartoe kan op een dag. Om niet als een kip zonder kop rond te rennen om maar zoveel mogelijk te kunnen zien, besluit ik om een aantal dingen te schrappen en mijn tijd te nemen bij de bezienwaardigheden waar ik wel naartoe ga. Het is allemaal veel te mooi om er in een sneltreinvaart doorheen te sjesen! Nadat ik een nieuwe reisplanning heb gemaakt loop ik naar het station, wat tijdens de spits altijd weer een avontuur op zich is!

Bestemming voor vandaag is Fushimi Inari-Taisha. Deze schrijn is gewijd aan de Kami Inari (God van de rijst), en is een van de oudste heiligdommen van Kyoto. Dankzij de vele indrukwekkende torii galerijen behoort de schrijn ook tot een van de bekendste. Degene die de verfilming van Memoirs of a Geisha hebben gezien kennen vast wel de scene waarin de kleine Chiyo door deze torii galerijen rent. Een prachtig gezicht, helemaal op het grote doek, En toen ik deze film had gezien wilde ik dat ook.


Vrolijk door de torii galerijen huppelen zit er niet in, of het moet crowd surfing worden, want jemig de pemig wat is het super druk!!!! De eerste set van torii’s zijn vrij laag en voelen in deze drukte erg beklemmend. Ik wil niets liever dan heel snel hieruit komen! Gelukkig zijn er tussen de galerijen vele rustpunten waar je even een hapje kan eten, iets kan drinken of gewoon even kan uitpuffen. En helemaal fijn is dat de meeste mensen het na een paar galerijen voor gezien houden en dat het dus steeds rustiger wordt. Ik kan er nu dan ook echt van genieten! En vooruit, even een sprintje door de torrii’s, net als kleine Chiyo.

Omdat ik nu alle tijd heb wil ik de gehele trail lopen. Dit valt niet altijd even mee in deze hitte, want de paden zijn ongelijk en er zijn veel trappen op en af. Maar het is het waard! Onderweg word ik beloond met prachtige vergezichten en indrukwekkende begraafplaatsen en altaren. Het voelt heel spiritueel om hier te zijn.
Wat ik bij deze schrijn ook heel veel zie, zijn standbeelden van vossen. Deze vossen heten Kitsunes en staan symbool als boodschapper of beschermer van Inari.


Echter het allerleukste wat ik tegenkom vandaag zijn 2 kleine poesjes. Waar mama poes is weet ik niet, maar ik ben er inmiddels wel achter dat Japanners dol zijn op katten, dus deze twee ukkies worden ongetwijfeld verzorgd. Toch zou ik ze het liefst in mijn tas willen stoppen en mee naar huis nemen! Ik ben er nu ook achter dat kat in het Japans Neko is. Iets wat wel handig is zodat ik niet meer hoef te miauwen tegen vreemde mensen! En iets dat ik eigenlijk ook wel had kunnen weten gezien alle kattenspelletjes die ik op de tablet speel. Anyways, aan het einde van de trail trakteer ik mezelf op een lekkere kakigori (geschaafd ijs met een beetje siroop erover) en krijg ik er gratis een kopje matcha ijsthee bij.

Hierna pak ik de trein terug naar Kyoto. Zodra ik in de trein stap word ik gewenkt door een dame dat ik bij haar moet komen zitten. Ook in de trein is het erg druk, maar ze houdt een plaatsje voor mij vrij omdat ze graag haar Engels wil oefenen. De dame draagt een mondkapje, iets wat je hier erg vaak ziet. Ze verteld dat ze dit doet omdat ze verkouden is en andere mensen niet wil besmetten. Heel anders dan bij ons, waar mensen vaak niet eens de moeite nemen om hun hand voor de mond te houden als ze moeten niezen.


Aangekomen op Kyoto pak ik de bus naar Kiyomizu-dera. Dit is een houten Boeddhistische tempel uit de 8ste eeuw. Aan de voet van de tempel ontspringt een bron, vandaar ook de naam, wat Helder Water betekent.
De tempel is prachtig, maar het mooiste is toch wel het uitzicht over Kyoto. Adembenemend!

Tenslotte wandel ik door de wijk Gion, in de hoop om een echte Geisha te zien. Een echte zie ik niet, maar ik zie wel heel veel neppers. Dit zijn dames die zich voor een dagje hebben verkleed als Geisha. Ze zien er allemaal even mooi uit en dit wil ik tijdens een volgend bezoekje aan Japan ook doen. Want dat ik hier nog een keer terug kom is iets dat zeker is! Wie ik ook zie is Totoro. Ken je My Neighbor Totoro? Dit is een film van Hayao Miyazaki, die ook verantwoordelijk is voor films als Spirited Away en Howl’s Moving Castle, en ook wel de Walt Disney van Japan kan worden genoemd. Voor vertrek wilde ik graag naar het Ghibli museum, wat gewijd is aan Miyazaki’s werk, en ik baalde verschrikkelijk toen ik hoorde dat het museum tijdens mijn reis gesloten is voor onderhoud. Ik vind het nu dan ook extra leuk om hier in Kyoto ineens tegen Totoro aan te lopen! Het is dan wel een grote pop, maar ik ben in awe!

Helemaal happy ga ik terug richting mijn ryokan, en eet ik eerst een lekker hapje bij mijn favoriete tentje, Salute, voor ik mij vervolgens onder dompel in de onsen. Het was weer een dag om door een ringetje te halen!

Op de fiets door Arashiyama

Zondag 22 mei 2016
Vandaag staat er een uitstapje gepland naar Arashiyama, een lief plaatsje nabij Kyoto wat vooral bekend staat voor het Monkey Park, bamboe bos en de vele mooie tempels. Het klinkt als een leuke stad en fris en fruitig stap ik ’s ochtends op de trein.
Aangekomen op het station van Arashiyama zie ik dat de tempel die ik graag wil bezichtigen een aardig eindje uit het centrum ligt. Ik heb helemaal geen zin om in deze warmte zo ver te moeten lopen, dus als lazy ass toerist zijnde huur ik lekker een fiets!

De fietsverhuurder legt uit hoe de fietsbel, handremmen en het slot werken. Ik knik bevestigend, hai hai. Dan kijkt de man van mij naar de fiets en besluit ie om het zadel wat hoger te zetten. Hier ben ik wel blij mee, want het fiest niet zo lekker om steeds je knieen in je nek te krijgen. Maar de man is nog niet klaar, want ook het stuur moet wat hoger en daarna wordt er ook weer aan het zadel gerammeld. Pas als hij helemaal tevreden is mag ik op pad.

Zoals ik inmiddels al een beetje gewend ben van mezelf ga ik eerst naar links waar ik naar rechts had gemoeten, maar daar kom ik gelukkig vrij snel achter. Wat ben ik blij met het fietsje! Ik zoef alle andere toeristen in volle vaart voorbij. Het is wel even wennen om aan de linkerkant van de weg te rijden, maar ik ben helemaal in mijn nopjes.

De tempel waar ik naartoe ga is de Otagi Nenbutsu-ji tempel. Deze tempel is ter ere van Kannon, dezelfde Kannon als van de tempel waar ik vrijdag ben geweest. Maar Otagi Nenbutsu-ji staat niet zozeer bekend voor Kannon, maar voor de 1200 kleine stenen beelden van Rakan, de discipelen van Buddha. De beelden staan verspreid over het complex en ieder beeld heeft een eigen gezicht. Het is een feest om te zien!
En omdat deze tempel zo ver uit het centrum ligt, is het voor de gemiddelde toerist niet bepaald een populaire tempel om te bezichtigen. Ik loop hier dan ook in mijn eentje rond, wat heel bijzonder aanvoelt.
Op de terugweg stop ik nog even bij de Seiyo-ji tempel, die ook al zo waanzinnig mooi is! Ik kijk werkelijk mijn ogen uit hier.



Vervolgens is het tijd voor het bamboo bos. Dit lijkt mij ook onwijs mooi! Het wordt alleen de eerste echte tegenvaller van de vakantie. Ik weet niet wat ik mij er precies van had voorgesteld, gewoon een bos waar je doorheen kan lopen alleen dan van bamboe ipv eikenbomen. Maar dat is niet zo. Je loopt over een normaal pad met aan weerszijde een hek en achter het hek staat de bamboe. Daar komt bij dat het zo verschrikkelijk druk is dat je over de mensen hoofden kan lopen. Het sprookjes idee wat ik ervan had is ver te zoeken. Maar dat geeft niet. Het kunnen niet alleen maar hoogtepunten zijn, dat zou saai worden.


Ik verlaat snel het bos en drink mijn teleurstelling weg met een kopje matcha ijsthee. Lekker verfrissend! Daarna stap ik weer op de fiets naar mijn volgende bestemming; Iwatayama Monkey Park.
Dit park ligt bovenop een berg en is het thuis van ca 170 Japanse makaken, ook wel sneeuwapen genoemd. De “wilde” apen lopen hier vrij rond en voor je de berg opgaat krijg je wat instructies mee: De apen niet in de ogen staren, hou afstand, niet aanraken, niet pesten en geen eten geven buiten de hut. Er staat nl een hut bovenop de berg, waar je lekkernijen voor de apen kan kopen en ze dat ook in de hut kan geven. De apen hangen dan vervolgens aan het gaas buiten de hut. Je mag ze geen ander eten geven en het ook geen eten buiten de hut geven.

Het is nog wel een aardig eindje klimmen om bij de top te komen. Op een bordje staat aangegeven dat het een wandeling van zo’n 20 minuten is, en in mijn geval klopt dat ook aardig. Er zijn ook mensen die sneller boven zijn, en de groep Amerikanen die gelijk met mij een kaartje kochten, hebben er ruim drie kwartier over gedaan. Maar het is de moeite waard! Bovenop de berg word ik beloond met een waanzinnig uitzicht en kan ik heel in de verte zelfs de Kyoto Tower zien liggen! Ik ben zo in awe dat ik helemaal niet in de gaten heb dat er een aapje voor mijn voeten is gaan liggen slapen.

Nou zijn deze makaken niet de mooiste apen om te zien, maar ze zijn wel heel aandoenlijk. Sommige apen smikkelen van een banaantje, anderen zitten elkaar te vlooien, en weer anderen bungelen in een boom of liggen heerlijk lui te slapen. Er is een mama aap met een heel klein babietje, en oh wat is die schattig!! Er is ook een aap een beetje stout geweest en die wordt meteen afgestraft door een paar anderen. Met brullende geluiden rennen ze achter elkaar aan. Best een beetje eng als 1 aap besluit om zich pal achter mij te verstoppen en er twee in volle vaart komen aandenderen. Ja hallo, daar wil ik niet tussenstaan! Tot grote hilariteit van een paar kinderen slaak ik een gil en struikel ik nog net niet over mijn voeten als ik snel de andere kant op ren.

Ik blijf nog even genieten van alle capriolen en het mooie uitzicht, en begeef mij dan weer naar beneden om een hapje te eten en een rondje door de stad te fietsen. Wat een heerlijke dag! Als ik ’s avonds weer terug ben op mijn kamer zie ik dat mijn hoofd net zo rood is als van de makaken. Komt dit door de zon of ben ik zo rood door de warmte? Een beetje van beide zo blijkt, dus morgen extra goed insmeren en een hoedje op!

Onder de indruk in Miyajima en Hiroshima

Zaterdag 21 mei 2016
De Floridagangers die weleens in Epcot zijn geweest kennen vast wel de mooie grote rode poort in het water bij het Japanse World Showcase paviljoen, waar je zo’n prachtig uitzicht hebt over Spaceship Earth. Deze poort is een kopie van de Torii bij het Itsukushima-schrijn op het eiland Miyajima. En daar ga ik vandaag naartoe!

De Shinkansen brengt me in 2 uur naar Hiroshima, waar ik moet overstappen op de trein naar Miyajima en vervolgens de ferry moet pakken naar het eiland. Wonder boven wonder loop ik deze keer niet 1 keer de verkeerde richting op! Dat kan ook komen omdat dit een enorm populaire bestemming is, zeker in het weekend. Het enige wat ik dus hoef te doen is de massa te volgen.

Aangekomen op het eiland zie ik als eerste overal hertjes lopen. Ik wist dat er in Nara “wilde” herten rondhuppelen, maar het is een verrassing om ze hier ook te zien. Ik ben meteen door het dolle heen. They’re so cute and fluffy, en ik wil met ze knuffelen! Als een malloot loop ik achter de hertjes aan, die dit wel gewend zijn en super cool blijven. Ik ben niet de enige die erg gecharmeerd is van de hertjes, er zijn vele andere dames die uitbundig ‘kawaii kawaii’ roepen. En kawaii zijn ze zeker! Ik aai verschillende hertjes en probeer meerdere malen een selfie met ze te maken. Maar daar hebben ze geen zin in. Op het moment dat ik met een grote lach in de camera kijk, duikt het hertje in mijn tas op zoek naar iets lekkers. Ja, ze zijn wel een beetje ondeugend! Als je even niet oppast dan gaan ze er met je hele hebben en houwen vandoor!

Het is een klein stukje lopen naar de Itsukushima Shrine, wat een heerlijk stukje langs het water is. De Torii komt steeds dichterbij en wordt steeds imposanter. Torii betekent trouwens toegangspoort tot een heiligdom. Deze Torii is 16 meter hoog en 1 van de grootste houten toegangspoorten in Japan. De Torii is gebouwd in het water, maar als het eb is kan je er zo naartoe lopen. Het is een prachtig gezicht. Ik ben helemaal in awe! Disney heeft het goed nagemaakt, maar deze is toch echt een heel stuk mooier!

Nadat ik de Torii van alle kanten op de foto heb gezet, bezichtig ik de indrukwekkende schrijn en geniet van het gezellige plaatsje. Het is onwijs toeristisch met 101 souvenirshops en nep Samurais, en toch heeft het wel iets knus. Het eiland staat tenslotte niet voor niets op de UNESCO Wereld Erfgoedlijst! Er is nog zoveel te zien en doen, maar daar heb ik helaas geen tijd voor deze reis. Wellicht dat ik hier een volgende keer kan overnachten.
Veel te vroeg stap ik weer op de ferry naar het vaste land, maar als ik nog iets wil zien van Hiroshima dan moet ik nu toch echt weg!

In Hiroshima kan ik met mijn JR Pass gratis gebruik maken van de hop-on-hop-off bus. Ideaal! Mijn eerste (en enige) stop is bij de Atomic Bomb Dome.
Op 06 augustus 1945 werd Hiroshima getroffen door een atoomaanval van de uraniumbom “Little Boy”. Er was bewust gekozen voor Hiroshima, omdat deze havenstad een belangrijke industriele en militaire betekenis had. Ook was Hiroshima bij eerdere bomaanvallen gespaard gebleven, zodat het effect van de bom goed kon worden nagegaan. Een paar dagen later werd ook Nagasaki getroffen door een atoombom, wat het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende.

De Atomic Bomb Dome staat op de plaats waar ooit de Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall heeft gestaan. De restanten van dit eens zo schitterende gebouw zijn de enige die overeind zijn gebleven tijdens de aanval. Het is een sober en indrukwekkend gezicht. Ik worstel een beetje met mijn emoties. Japan was slecht in de oorlog, ik ken de afschuwelijke verhalen van mensen die in Jappen kampen hebben gezeten, en dankzij de bommen zijn heel veel levens gespaard gebleven. Maar er zijn door deze extreme vernietigingswapens ook zoveel onschuldige mensen om het leven gekomen… En nog meer mensen die daarna stralingsziekte kregen en overleden aan kanker. Waren de atoombommen echt de enige oplossing? Ik weet in ieder geval dat zoiets nooit meer mag gebeuren.

Bij de rivier neem ik even een rust moment om alles te laten bezinken. Aan de overkant speelt een kinderorkest allemaal leuke deuntjes. Heerlijk om in het zonnetje te zitten en naar deze jongen mensen te luisteren! Als ze tot slot “It’s a small world after all” spelen pink ik even een traantje weg.

Hierna loop ik door het Peace Memorial Park en bezoek ik het Peace Museum en Peace Memorial Hall. Allebei even indrukwekkend!
Ook bezichtig ik een monument van allemaal kraanvogels. Als klein meisje heb ik ooit eens in het weekblad Tina een verhaal gelezen over een meisje dat ernstig ziek was en ik weet niet hoeveel kraanvogels ging vouwen. Het precieze verhaal weet ik niet meer, maar het kwam erop neer dat als ze het gewenste aantal kraanvogels had gemaakt, zij weer beter zou worden. Al haar klasgenootjes en vriendinnetjes hielpen mee, en ook haar kleine zusje probeerde een kraanvogel te maken. Uiteindelijk lag het meisje op sterven, net toen het haar kleine zusje was gelukt om er eentje te vouwen. Ik kan mij niet meer herinneren of het meisje weer beter werd of dat het zusje net te laat was, maar het verhaal is mij altijd bijgebleven. En het blijkt dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal! Hier in Hiroshima was een jong meisje ziek geworden door de stralingen van de bom en is toen allemaal kraanvogels gaan vouwen. Uiteindelijk hielp iedereen in haar omgeving mee en dat heeft tot een indrukwekkend memorial geleid. Mensen die zelf ook kraanvogels hebben gemaakt, kunnen deze hier doneren. Ook kunnen ze een formulier invullen met alle gegevens zodat ze kunnen worden bedankt.

Diep onder de indruk stap ik ’s avonds op de Shinkansen terug naar Kyoto. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn stoel zit komt de tekst van “It’s a small world” weer naar boven: ‘There’s so much that we share that it’s time we’re aware, it’s a small world after all’.
Een simpel liedje, maar juist in deze onrustige tijden een tekst om even bij stil te staan.

Van Tokyo naar Kyoto

Vrijdag 20 mei
Lichtelijk in paniek ben ik op het metrostation zoekende naar de shinkansen bullet trein richting Kyoto. Tijdens dit drukke spitsuur raak ik het overzicht even kwijt. Wat een gigantische mensenmassa! Ik zie de conducteur mensen letterlijk in de metro duwen, om maar zoveel mogelijk mensen tegelijk te kunnen meenemen. Vol verbazing kijk ik naar het tafereel wat voor de locals heel normaal is. Het is een wonder dat de deur nog dicht kan zo opgepropt staan ze. En het is helemaal een wonder hoe dit allemaal vlekkeloos verloopt.

Een stuk rustiger is het bij mijn Shinkansen trein. Voor vertrek had ik een JR pass gekocht, waarmee ik een week lang onbeperkt met de Japan Rail door het land kan scheuren. Deze passen zijn alleen voor toeristen en niet in Japan zelf te koop. Na het bestellen krijg je een voucher thuisgestuurd welke je vervolgens bij een JR ticket office moet omwisselen voor de daadwerkelijke pas. Dit heb ik meteen bij aankomst op de luchthaven gedaan, en ik heb toen ook gelijk een aantal treinritjes gereserveerd.
De trein is erg comfortabel en super snel. 2 uur en 45 minuten later sta ik al op het station van Kyoto!


Vanaf het station is het zo’n 3 minuten lopen naar de Ryokan waar ik de komende nachten verblijf. Omdat ik erg vroeg ben is mijn kamer nog niet gereed. No worries, ik laat mijn koffertje achter en loop vervolgens naar de Sanjusangen-do tempel. Deze tempel stond eerst niet op de planning om te bezichtigen, maar toen ik op Pinterest een aantal foto’s had gezien wilde ik er perse naartoe! En deze tempel ligt bijna om de hoek op een kwartiertje lopen van mijn Ryokan.

De Sanjusangen-do tempel staat bekend om de 1001 beelden van de Buddhist deity, Juichimen-senju-sengen Kanzeon, in de volksmond Kannon genoemd. In een enorme hal staat een gigantisch beeld dat wordt omringd door 1000 kleinere beelden (die nog steeds levensgroot zijn). Beelden van de God van de wind en God van de donder staan aan weerszijde van de tempel, en in een rechte lijn voor de 1001 beelden staan de bewakers van Kannon. Het is een erg indrukwekkend gezicht! Helaas mag je binnen geen foto’s maken ivm religieuze redenen. Ik zit eerst nog te denken om stiekem met de tablet een fotootje te maken, want dit is zo waanzinnig mooi, dat wil ik graag met iedereen delen. Maar ik heb net een kaarsje aangestoken in de tempel en op een wens stokje een wens geschreven, dat ik het niet wil riskeren om de Goden boos te maken. Het is in ieder geval schitterend om te zien! Ik kan mij haast niet voorstellen dat dit nog te overtreffen valt deze reis!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar kaarten, wierook en een geluksamulet. Buiten de tempel mag je wel gewoon foto’s maken, dus daar knipt mijn camera er stevig op los.


Ik vind het allemaal zo mooi dat ik veel te lang blijf kijken en moet rennen om op tijd te zijn voor de thee ceremonie die ik had geboekt. De locatie van het theehuis is makkelijk te vinden, deze ligt namelijk in dezelfde straat als mijn Ryokan. Met een knalrood hoofd en buiten adem meld ik mij bij Ju-An, de dame die de ceremonie geeft. Ik verwacht dat ik de laatste ben van de groep en zie het alweer helemaal voor me hoe ik onhandig binnen kom vallen. Maar nee, ik ben de eerste! Ha! De overige 5 mensen van de groep zijn allemaal verlaat en tegen de tijd dat zij aankomen zit ik al helemaal chill te wezen.

De groep bestaat uit een Brits stelletje, een Amerikaans koppel, een Australisch meisje en mijzelf. De twee stelletjes zijn erg gezellig, maar het Australische meisje vind ik maar een zeur. Maar goed, die moeten er ook zijn!
Ju-An begint de ceremonie met uitleg te geven over het hoe en waarom van bepaalde zaken en de geschiedenis van het thee drinken bij de Samurais. Daarna zet ze een kopje thee waar we allemaal van mogen proeven. De thee smaakt bitter maar zeker niet verkeerd!
Vervolgens sluit ze de ceremonie af en is het onze beurt om ons eigen kopje thee te zetten. We krijgen allemaal 2 snoepjes om de smaak te neutralizeren, een mooi kommetje en mogen vervolgens een lepeltje groene poeder (matcha) in dat kommetje doen. Daarna met een bamboo bakje water toevoegen en met een garde de poeder loskloppen zodat er een mooie schuimlaag op de thee ontstaat. We wachten even met drinken tot iedereen zo ver is, draaien dan ons kommetje 2 keer met de klok mee en slurpen maar! Als je het tenminste lekker vind… anders slurp je niet.
De ceremonie duurt in totaal bijna twee uur. Langer dan verwacht, maar dat komt denk ik omdat we zoveel vragen hadden. Tenslotte is het tijd om afscheid te nemen en krijgen we allemaal een certificaat mee naar huis. Het was een super leuke ervaring! Eentje die ik kan aanraden mocht je toevallig een keer in Kyoto zijn.

Inmiddels is mijn kamer ook gereed, dus ga ik terug naar de Ryokan om me even op te frissen. Een Ryokan is een traditioneel Japans verblijf. Je slaapt op de grond, er is een gemeenschappelijke onsen en er wordt een maaltijd geserveerd op de kamer, waar je een laag tafeltje met een kussen hebt om op te zitten. Natuurlijk staan er ook weer slippers en een kimono voor je klaar. Ik heb geen maaltijden bij mijn verblijf geboekt, maar ik krijg wel een pot thee, koekjes en crackers op de kamer. En mijn koffertje is ook al op de kamer gearriveerd!
Er is een klein tuintje met vijver waarin aardig wat karpers zwemmen. Heel mooi en rustgevend, en ik vind het nu al geweldig! Het enige nadeel? Dat de wifi waardeloos is. Maar het is vakantie, dus het is niet noodzakelijk om continu online te zijn!


Ik had gelezen dat hier in de buurt ook een vegan restaurant moet zitten, en ik besluit om daar vanavond een hapje te gaan eten. Het restaurant ligt verscholen achter een parkeerterrein en ziet eruit als een normaal huis. Dus ik loop er natuurlijk eerst 5 keer langs voor ik doorheb waar ik naar binnen moet. Het restaurant is echt super knus! Er staan geloof ik 6 tafeltjes en er is een kleine bar. Al het eten is veganistisch en organic. Ik bestel de maaltijd van de dag, gecombineerd met een choco en noten shake. De maaltijd bestaat uit allemaal kleine hapjes, het een nog lekkerder dan het andere. Typisch Japanse gerechten, waaronder een soort miso soep. Smikkelen en smullen! Dit is echt de lekkerste maaltijd wat ik tot nu toe heb gegeten deze reis. Zeker weten dat ik hier nog een keer terug kom voordat ik Kyoto verlaat.

Met een goed gevulde maag ga ik terug naar de Ryokan. Onderweg word mijn aandacht getrokken door luid geroep op straat. Er is iemand verkleed als clown die op een trommel slaat en iemand anders zwaait met een regenboogvlag. Ik ben benieuwd waar dit voor is en ga naar de groep toe om het te vragen. Het blijkt een protestmars te zijn tegen kernwapens. Ik complimenteer de mensen met hun goede zaak en roep even met ze mee: ‘No Nukes, No Nukes!’ Voor ik er erg in heb krijg ik van een oudere dame een bord in mijn handen gedrukt. Ik weet niet meteen of het de bedoeling is dat ik nu met ze meeloop en sta een beetje twijfelend te kijken. De dame roept er een jongere man bij die inderdaad bevestigd dat ik met hen moet meedoen. Maar alleen als ik wil hoor, geen verplichtingen, zes keer buigen en tien keer arigatou gozaimasu. Maar natuurlijk doe ik met ze mee! Iedereen met een beetje gezond verstand is toch tegen kernwapens? Dus hupsakee, ik zwaai het bord in de lucht en blijf enthousiast No Nukes No Nukes roepen. Het heeft wel wat, meelopen met een protestmars in Kyoto!

Met een goed gevoel sluit ik de dag af. Wat is dit toch een indrukwekkende reis!

Grand Sumo Tournament

Donderdag 19 mei 2016
Na een goede nacht in mijn comfortabele capsule meld ik mij ’s ochtends bij de “onsen” van het hotel. Dit is een traditioneel Japans (openbaar) bad. Het is de bedoeling dat je eerst op een krukje gaat zitten om jezelf schoon te boenen, haartjes in de shampoo te zetten enzo, vervolgens spoel je jezelf af en stap je in het hete thermale bad. Daarna kan je jezelf nog een keertje naspoelen op het krukje, maar dit is niet verplicht. Vervolgens droog je je af in de kleedruimte. Handdoeken mogen niet mee naar de badruimte. Je mag evt wel een piepklein handdoekje meenemen als je jezelf iets wilt bedekken, maar dit doekje mag niet nat worden.

Ietwat ongemakkelijk loop ik als een kamerolifant tussen alle kleine Aziatische dames de badruimte binnen, en natuurlijk gooi ik meteen zo’n krukje omver. Jenn is in tha house!
Het gaat me ook niet heel gemakkelijk af om een beetje normaal op het kleine krukje neer te schrijden, en het opstaan gaat helemaal moeizaam. Het bad heeft geen opstapje, dus om daar in te klimmen gaat uiteraard ook op z’n aller charmanst. Maar who cares! Want zodra ik in het bad zit slaak ik een diepe zucht. Wat is dit een weldaad voor mijn zere lijf! Ik moet het de Japanners nageven, ze weten hoe je je lichaam moet verwennen!

Nadat ik ook nog even met m’n voetjes in de massagebak heb gezeten ga ik op pad. Onderweg naar het metrostation zie ik ineens een rij go-carts over de snelweg scheuren. De mensen die in de carts zitten hebben allemaal een roze konijnenpak aan. Geweldig! Only in Japan!


De bestemming voor vandaag is de Ryogoku Kokugikan arena voor het Grand Sumo Tournament. Toen ik mijn ticket naar Tokyo had gekocht, stonden er naast Disney en Universal een aantal dingen op mijn lijstje wat ik graag wilde zien. Sumo worstelen stond daarbij bovenaan. Want wat is er nou gaver dan om in Japan naar een sumo wedstrijd te gaan? En ik had geluk, want deze Sumo tournamenten zijn maar een paar keer per jaar. En ze zijn mateloos populair, dus toen het moment kwam dat de tickets in de verkoop gingen had ik mijn wekker op 3 uur ’s nachts gezet om op die manier zeker te zijn dat ik een kaartje zou bemachtigen! Ik heb toen een uur in de wachtrij gestaan, maar tegen vieren was het gelukt en had ik het felbegeerde kaartje in the pocket.

Rondom de arena staan allemaal kraampjes met hapjes, drankjes en merchandise. Er zijn wat straatartiesten aan het zingen en er hangt een gezellige sfeer! In de arena zelf is het nog bijna uitgestorven. Het tournament begint al om 08:00 uur, maar de echte toppers komen pas rond 15:30 uur aan bod. Het voordeel van vroeg aanwezig zijn, is dat je dan kan zitten waar je wilt omdat de meeste mensen pas rond een uur of twee, drie komen opdagen. Ik heb het goedkoopste kaartje gekocht, maar omdat ik lekker vroeg ben kan ik zonder problemen helemaal vooraan plaatsnemen. En als degene van wie die plaats eigenlijk is eraan komt, dan sta je op en ga je ergens anders zitten. Zo kan je toch voor een prikkie op de 1e rang zitten! Helemaal vooraan is overigens geen goed idee, want de sumo worstelaars vallen nog weleens in het publiek en zo’n goede man wil je echt niet bovenop je krijgen!

Voor vertrek had ik gedacht dat ik een uurtje of twee zou blijven kijken en daarna verder de stad zou gaan verkennen, maar ik vind het zo leuk dat ik de hele dag blijf zitten! Halverwege ga ik wel even naar buiten om in een nabijgelegen park te lunchen, maar daarna snel weer terug naar het worstelen! Het park is overigens ook ontzettend mooi met verscholen bruggetjes en mooie beelden. In het water zwemmen vele koi karpers en schildpadden, en je hebt vanaf hier ook een mooi zicht op de Tokyo Sky Tree. Een leuk uitje voor even tussendoor!


Sumo was oorspronkelijk onderdeel van het gebed voor een goede oogst, en zit diep gewortelt in de Japanse cultuur. Op het moment dat de worstelaars in de ring stappen begint het reinigings ritueel van oa zout in de ring strooien en de monden spoelen met water. Ik vind dit net zo interessant om te zien als de gevechten zelf! De rituelen duren ook veel langer als een gevecht. Deze zijn vaak al in een minuut voorbij! Soms is het niet duidelijk wie de winnaar is, en komen de juryleden in een kringetje bij elkaar staan. Andere keren is het wel overduidelijk, omdat de verliezer plat op zijn buik valt of van het podium midden in het publiek valt. Dit zijn de spectaculaire momenten en zorgen voor veel gejuich onder het publiek.

De afgelopen dagen heb ik de Japanners leren kennen als een bedeesd en rustig volk. Maar hier bij het Sumo worstelen gaan ze helemaal los! Op het moment dat de grote namen de ring betreden tijdens de Dohyo Entering beginnen ze vrolijk de namen te schreeuwen van hun favoriete Sumo. Ik versta niet wat ze allemaal zeggen, maar ik denk dat het zoiets is als: “Zet ‘m op Yoshikaze! Hak je tegenstander in stukken!” Vervolgens reageert iemand anders weer met wilde gebaren zo van: “Yoshikaze? Booooo! Takayasu is de beste!” Het is een feest om naar te kijken! En ondanks de rivaliteit onder het publiek, gebeuren er geen nare akkefietjes. Want uiteindelijk blijven de Japanners super beleefd. En Yoshikaze en Takayasu? Zij hebben geen van beide gewonnen.

Als ik een een rondje loop door de arena kom ik ineens een paar sumo’s tegen. Ik vraag gelijk of ik een foto van ze mag maken. De eerste worstelaar moet zo nog aan de bak en is een klein beetje gespannen. Voor de tweede sumo zit het erop. Hij heeft een goede dag gehad en neemt me trots mee naar de trophy kast, omdat dit een veel leukere achtergrond is. Hij is razend enthousiast en verteld dat ie hopelijk ook ooit eens zo’n mooie trofee mee naar huis mag nemen. Ik hoop van harte met hem mee!
Wel grappig, want buiten staan mensen uren te wachten om de sumo’s even snel voorbij te zien lopen en ik heb hier up close and personal een super leuk gesprek!

Eenmaal terug bij het hotel is het tijd voor mijn eigen ritueel. Even in de sauna, maskertje, een gezond sapje drinken, gezellig kletsen met andere reizigsters en met de voeten in de massagebak. Genieten!

Jenn in Wonderland

Woensdag 18 mei 2016
De wekker loopt wat later af dan de afgelopen paar dagen. Ik verhuis zometeen naar mijn nieuwe hotel en kan daarom lekker rustig aan doen. Na een lekker ontbijt loop ik rond 10 uur op mijn gemak naar het metrostation Kasai. Hier wil ik een kaartje kopen naar Akasaka Mitsuke, maar bij de kaartjes automaat raak ik een beetje overweldigd door de vele metrolijnen. Waar moet ik beginnen?! Het blijkt makkelijker re zijn dan de eerste aanblik doet vermoeden en binnen no time rolt mijn kaartje uit de automaat. Alles staat zo duidelijk aangegeven! Ook op de stations wijst de weg zich vanzelf. Door middel van pijlen kan je zien of je links of rechts moet lopen en op het perron staan lijnen waar je netjes in de rij kan wachten tot de metro er is.

Bij Akasaka Mitsuke stap ik uit en loop ik in een paar minuten naar mijn hotel voor de komende 2 nachten, het Centurion Cabin & Spa, een typisch Japans capsule hotel voor vrouwen. Dit houdt in dat ik in een lange gang in een kleine cabine overnacht. De cabine kan worden afgesloten met een rolgordijn zodat ik geen inkijk heb. De capsule is groter dan verwacht. Het heeft een flatscreen tv, een tablet waar ik gebruik van kan maken, er staan meerdere planken om mijn spulletjes op te leggen en er staat een tas voor mij klaar met daarin een kimono, handdoeken en beauty producten zoals een lekker gezichtsmasker. Het hotel is verder voorzien van een sauna, relax ruimte, fitness ruimte, gemeenschappelijke onsen en heerlijke voetmassage. Ook staan er de hele dag lekkere sapjes klaar. Een heerlijk verwen hotel dus!

Zodra ik ben ingecheckt ga ik op pad. Ik had iets gelezen over een katten tempel en daar wil ik graag naartoe. Na een metro rit van een half uur kom ik aan bij station Gotokuji. Het is meteen duidelijk dat ik op het juiste station ben, want overal staan katten beelden. Maar welke kant moet ik nu op? Een wirwar van kleine straatjes en nergens een bordje met kattentempel die kant op. Ik probeer het dan maar te vragen aan een politieagent. Die zal hier vast de weg wel weten! De meeste Japanners spreken erg slecht Engels en ik spreek 2 woorden Japans, dus ik probeer het zo kort en bondig mogelijk te houden. Ik buig beleefd en zeg vervolgens: ‘Cat Temple, Kudasai’. De agent kijkt me een beetje verwilderd aan, dus ik probeer het nog een keer: ‘Cat. Temple. Kudasai’. Weer geen reactie. Ok, misschien weet de man niet wat “cat” betekent. Ik probeer daarom een laatste poging: ‘Domo, Miauw Miauw, Temple, Miauw.’ Geen succes. De man kijkt me vol ongeloof aan en springt snel op zijn fiets. Hij zal wel gedacht hebben; Wat is dat voor een vreemde vrouw die staat te miauwen?! Wegwezen!


Uiteindelijk vind ik iemand die Engels spreekt en mij de weg wijst. Als ik bij de tempel ben aangekomen zie ik dat het hek dicht is. Nee he. Ik rammel even aan het hek, maar het is echt op slot. Kan ik er misschien overheen klimmen? Dan bedenk ik dat dit wellicht niet de hoofdingang is, dus ik besluit de stenen muur te volgen tot ik bij een opening kom. En jawel, even later kom ik bij de hoofdingang terecht!

Deze Gotokuji tempel is de geboorteplaats van the beckoning cat. Je weet wel, de Japanse kat die een pootje omhoog houdt en voor geluk zorgt. Het verhaal gaat dat de mooie tempel eerst een klein hutje was waar een arme priester woonde. Er kwam regelmatig een kat bij hem langs waar hij voor zorgde. De priester zei toen tegen de kat dat als hij blij was met de goede zorgen of hij dan voor een beetje voorspoed wilde zorgen. En dat deed de kat! Hij ging voor de tempel zitten met zijn pootje omhoog om op deze manier reizigers te wenken.

Het is tegenwoordig een prachtige tempel! Wat heerlijk om hier rond te lopen! Er is een gedeelte waar the beckoning cat wordt geeerd en waar er honderden beelden van hem staan. Een indrukwekkend gezicht. Wat gaaf om dit te zien! Ook de begraafplaats bij de tempel is prachtig. Ik kijk mijn ogen uit!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar beeldjes en wat wierrook. De beeldjes gaan mee naar huis, maar de wierrook steek ik bij de tempel aan voor mijn lieve poezenkind.


Hierna is het tijd om de rustgevende tempel te verruilen voor het drukke Shibuya. Hier wil ik Hachiko even gedag zeggen. Of tenminste het standbeeld van hem. Hachiko was een hondje die rond 1925 tot 1935 zijn baasje altijd stond op te wachten tot die uit zijn werk kwam. Op een gegeven moment overleed het baasje, maar Hachiko bleef bij het station tot aan zijn eigen dood trouw op zijn baasje wachten. Er is een Japanse film van gemaakt, en ook een Amerikaanse remake met Richard Gere. Een lieve film, een mooi verhaal, dus ik wil Hachiko even gedag zeggen. En ik ben niet de enige! Het beeld wordt omringd door mensen! Ik weet niet of iedereen voor Hachiko komt, want hij staat precies bij 1 van de meest drukke plekjes op aarde, nl de Shibuya Crossing.

Fans van films als Lost in Translation en Fast & Furious Tokyo Drift zullen dit kruispunt ongetwijfeld meteen herkennen. Met de vele (diagonale) zebrapaden is het een feest om de mensenmassa te zien oversteken. En het voelt oom best apart als ik zelf de straat oversteek. Heel even voel ik wat vlinders in mijn buik. Ik ben gewoon in Tokyo! Wheeeee!!


Bij Starbucks kan je het kruispunt van bovenaf zien, maar ook hier is het super druk en vechten om een plaatsje bij het raam. Daar heb ik geen zin in, dus ik ga op zoek naar een leuker tentje voor een late lunch. Ik wil graag een hapje eten bij het Alice in Wonderland restaurant. Tokyo heeft 5 Alice restaurants, alle 5 met hun eigen aankleding. Het restaurant Alice in a dancing land zit hier vlakbij, dus daar ga ik naartoe!
Via google maps kan ik precies zien waar ie zit en zo te zien is het makkelijk te vinden.

Ja, dat had ik gedacht! Ik loop meerdere keren langs de plek waar het restaurant volgens google maps zou moeten zitten, maar het enige wat ik zie zijn winkels. Ben ik nou gek? Ik loop een tijdje heen en weer en ga tenslotte maar bij de Body Shop naar binnen om het daar te vragen. De verkoopster wijst naar het gebouw aan de overkant, daar moet ik zijn. Ik zie alleen een kledingzaak, maar vooruit, ik zal het daar wel even vragen. De verkoopster van de kledingzaak zegt dat ik in het juiste gebouw ben en wijst vervolgens naar de roltrap. Dus ik naar boven, maar ook daar is geen restaurant te bekennen!
Uiteindelijk blijkt dat ik in de kelder moet zijn. Vanaf een zijstraat is er een aparte ingang naar het restaurant en mag ik 2 trappen naar beneden. Nu ik het eindelijk heb gevonden slaat de euforie weer toe. Ik ben sinds klein meisje al dol op Alice en deze restaurants stonden dan ook erg hoog op mijn to do lijstje voor deze reis.

Helemaal blij meld ik mij bij de counter. Hallo, daar ben ik dan! Ik kom een hapje eten en een kopje thee drinken!
De hostess kijkt ietwat sip en verteld dat ze zijn gesloten. Sorry, wat? Gesloten? You have got to be effing kidding me! Maar dan zegt de hostess dat ze om 17:00 uur weer open gaan voor diner. Het is hier heel normaal om tussen lunch en diner een uurtje of twee het restaurant te sluiten, iets wat ik niet wist. Goed, dat uurtje wachten is niet zo heel erg. Ik besluit om de tijd te doden bij de Disney Store, dan vliegt de tijd voorbij!

Twee minuten over vijf meld ik mij bij Alice in a Dancing Land. Voor ik mag plaatsnemen aan een tafeltje moet ik eerst de huisregels doornemen: ¥500 table service, maximaal 2 uur blijven zitten en minimaal 1 hapje en 1 drankje nuttigen. Ik ga hiermee akkoord en word vervolgens door een meisje verkleed als Alice naar mijn tafel gebracht. Jippie!!!
Nog even over de table service. Bij de thema restaurants is het gebruikelijk dat je voor de service betaald. Maar fooi geven is not done in Japan, dus dat heft elkaar weer op.

Goed, ik zit dus aan mijn tafeltje en krijg een super leuk menukaart in mijn handen gedrukt. Dit is in de vorm van een klok en staat vol met mooie tekeningen van Alice en Co. Ik ben helemaal in awe! Het restaurant is ook zo prachtig! Gewoon een pretpark op zich! Midden in het restaurant staat een witte carousel en de muren van zijn beschilderd met mooie plaatjes. Het eten dat wordt geserveerd is ook geweldig leuk versierd en de cocktails zijn verukkelijk! Ik begrijp nu waarom je maximaal 2 uur mag blijven zitten. Ik wil hier nooit meer weg!

Ik smikkel van alle lekkernijen en rek de tijd zo lang mogelijk. Maar dan is het toch echt tijd om te gaan. Bij het afrekenen krijg ik nog een zakje Alice in Wonderland thee mee. Helemaal leuk! Wellicht dat ik later tijdens deze reis nog een ander Alice restaurant ga proberen. Hoewel, er staan nog meer thema restaurants op mijn lijstje!
Voor nu ga ik in ieder geval terug naar het hotel. Even lekker in de sauna en mijn vermoeide voetjes laten verwennen in de voetenmassage bak. Oh, wat is dat een heerlijkheid. Hier wil ik ook nooit meer weg!

Het is overigens enorm gezellig bij de relax ruimte. Iedereen lekker in kimono met een groen sapje en de voetjes in de massage bak. Beetje kletsen, beetje chillen, het is net een pyjama party!
Rond middernacht vind ik het mooi geweest. Tijd om mijn bed op te zoeken en te dromen over katten tempels en Alice cocktails.

Tokyo DisneySea

Dinsdag 17 mei 2016
De ochtend begint niet zo best. Ik krijg een verdrietig bericht van thuis dat mijn lieve poezenkind is overleden. Geheel onverwacht is dit bericht niet, ze was gewoon op, maar toch hakt het er even in en ben ik verdrietig dat ik nu niet thuis ben. Ik besluit om even een momentje rust te nemen voor ik op pad ga. Gezien het slechte weer verwacht ik geen grote drukte in Disney, dus ik hoef niet perse voor openingstijd daar te zijn.

Anderhalf uur later dan oorspronkelijk gepland stap ik op de bus naar Disney. Van het hotel krijg ik gratis een paraplu mee waar ik erg blij mee ben, want de regen komt echt met bakken uit de hemel!
Aangekomen bij Disney moet ik overstappen op de monorail naar Disney Sea. En dat is al een attractie op zich! Er zijn verschillende thema monorails en ik zit er in een ter ere van het 15 jarig jubileum van Tokyo Disney Sea.
Maar in tegenstelling tot de monorail in WDW, moet je er hier voor betalen. ¥260.-, en dat vind ik best duur voor die paar minuten!


Tokyo Disney Sea heeft net zoals de andere Disney parken verschillende landen. Het park ligt pal naast de Baai van Tokio en alle landen hebben dan ook een water thema: Mediterranean Harbor, American Waterfront, Lost River Delta, Arabian Coast, Mermaid Lagoon, Mysterious Island en Port Discovery.
Ik heb mij laten vertellen dat DisneySea het mooiste Disney park ter wereld is, maar aangezien ik nogal verknocht ben aan de Amerikaanse parken, ben ik ietwat skeptisch.

Bij binnenkomst ben ik echter gelijk om. Wat een waanzinning mooi park!!! En wat jammer van de regen! Maar aan de andere kant ook weer niet, want het is ook wel een grappig gezicht om iedereen met paraplu’s te zien lopen. Als eerste ga ik naar Mysterious Island om te kijken of ik nog een faspass kan scoren voor Journey to the Center of the Earth. Zoals je misschien al vermoed is dit gedeelte van het park gewijd aan Jules Verne en is de attractie gebaseerd op zijn gelijknamige boek. Het is 1 van de meest populaire attracties van het park, en je moet snel zijn om een fastpass te halen. Maar als ik aankom zie ik dat de gewone stand by rij maar 15 minuten is. Ja, dan ga ik er natuurlijk gelijk in! Terwijl ik in de rij sta vraag ik me af hoe ik dat met de paraplu moet doen. In m’n handen houden, afgeven? Ik avonturier het wel. Zodra ik in de attractie mag plaatsnemen zegt de castmember dat er een speciale paraplu houder is. En inderdaad, aan de zijkant van het karretje zijn speciale paraplu houders gemaakt. Super handig!


De rit zelf is spectaculair. Zo geweldig! Ik denk zelfs dat het op dit moment mijn meest favoriete attractie is. Het is een beetje het idee van ‘The Mummy’ van Universal Orlando. Het begint heel rustig met een mooi ritje dwars door de aarde, en dan ineens sta je oog in oog met een bloeddorstig monster en verandert het rustige ritje in een snelle achtbaan. Fantastisch!
Ook 20.000 Leagues Under the Sea is een pracntige attractie, en hier staat 0 minuten wachttijd. Het hele gebied heeft een steampunk sfeertje en is gewoon super mooi.

En andere populaire attractie is de show Big Band Beat. Een Broadway style musical met allemaal lekkere swing muziek. Om deze show te kunnen zien moet je deelnemen aan de zgn lottery. Via een soort fastpass systeem kan je je entree ticket laten scannen en als je geluk hebt krijg je een kaartje voor 1 van de shows. Als je pech hebt dan moet je een paar uur van tevoren in een rij gaan staan om te kijken of je een plaatsje op het balkon kan bemachtigen. Aangezien ik zo laat in het park ben verwacht ik niet dat ik nog een kaartje kan ritselen via de loterij, dus loop ik gelijk naar het theater waar al een aantal mensen staan te wachten. Ik sluit aan in de rij, maar als het harder begint te regenen en er ook een wind komt opzetten, heb ik niet echt zin om anderhalf uur onoverdekt staan te kleumen. Een castmember is erg verbaasd dat ik de rij verlaat, en ik vertel haar dat ik toch ga proberen om nog een kaartje te bemachtigen via de loterij.
Dat blijkt een goede keus want ik krijg gelijk een kaartje voor de eerste show en ik heb ook nog eens een mooie plaats recht in het midden. Super!


Zodra ik het theater binnenstap word ik herkent door de verbaasde castmember. Ze is blij voor mij dat het is gelukt en samen staan we even op en neer te springen.
De show is gewoon top, met fijne nummers als ‘It don’t mean a thing if you ain’t got that swing’ en ‘Sing sing sing’, waarbij Mickey himself flink op een drumstel losgaat. Ik kan niet anders zeggen dat dit de beste show is van alle Disney parken!

Ook Tower of Terror en Indiana Jones zijn briljant, en hoe leuk is het dat er een dubbele carousel is waar je een ritje kan maken op de rug van Aladdin’s Genie? Ik moet toegeven dat dit inderdaad het allermooiste Disney park ter wereld is! En dan heb ik het enkel met een grauwe grijze lucht gezien. Kan je nagaan hoe mooi het is als het zonnetje schijnt!


Wat mij overigens opvalt is dat hier veel meer toeristen rondlopen dan in Disneyland. Gisteren kon ik de toeristen op 1 hand tellen, maar vandaag lopen er heel veel rond. Misschien valt het meer op omdat het een stuk rustiger is? De locals kunnen makkelijk zeggen van bekijk het maar, ik ga met dit weer niet in een achtbaan zitten. En de toeristen hebben die luxe vaak niet ivm beperkte reistijd, dus zij worstelen zich eerder door wind en regen.
Maar de locals die het weer wel trotseren zijn goed te herkennen aan alle knuffelberen die ze meesjouwen. Het is heel gewoon om een knuffelbeer mee te nemen naar het park en daar dan photoshoots mee te doen. Beer op een bankje, beer die een andere beer ontmoet, beer die naar een attractie kijkt, beer die net een churro heeft gekocht…. En het is ook altijd dezelfde beer: Duffy.

Had ik dat nog niet verteld? DisneySea is het huis van Duffy. Duffy is een knuffelbeer die Minnie ooit eens aan Mickey heeft gegeven om hem op reis gezelschap te houden (ik geloof tenminste dat dit het verhaal is). Djffy is mateloos populair hier, ik durf haast te zeggen dat hij populairder is dan Mickey en Co. Hij is ooit eens overgewaaid naar de Amerikaanse parken, maar daar heeft ie nooit de liefde gekregen als in Tokyo. Hij is inmiddels ook alweer weg uit Amerika, maar hier in Tokyo blijft ie even geliefd. Duffy heeft een vriendinnetje, Shellie May, en een BFF, de Italiaanse kat Gelatino. Met z’n drietjes zijn ze heer en meester over DisneySea.


Ik ben nooit echt warm gelopen voor Duffy, maar Gelatino vind ik geweldig! Ik had gehoopt om hem vandaag te ontmoeten, maar hij heeft nog geen meet and greet en is alleen te zien tijdens de shows. En laten deze nou zijn afgelast vanwege het slechte weer… Alleen de eerste show js doorgegaan, maar toen zat ik net bij Journey to the Center of the Earth.
Helaas, maar wel weer een goede reden om snel terug te gaan naar dit prachtige park!

DisneySea is vandaag tot 22:00 uur open, maar zo lang hou ik het niet vol. Ik ben verkleumd door de regen en wil een lekker heet bad nemen. Voor ik het park verlaat sla ik nog wat Gelatoni merchandise in, eet ik een lekker hapje en neem ik een kijkje bij het Disney Hotel. Daarna pak ik de bus terug naar mijn hotel en pak ik alvast m’n koffertje in, want morgen verhuis ik naar een ander hotel in hartje Tokyo. De eerste twee dagen zitten er alweer op! Ik had nog wel langer bij Disney willen blijven, maar ik kijk ook enorm uit naar alle nieuwe avonturen die komen gaan!