Going Home

Zondag 29 mei 2016
Helaas, de reis zit er alweer op. Over een paar uur vertrek ik richting Nederland. Maar omdat ik gisteren al mijn koffer had ingepakt kan ik vanochtend nog lekker een beetje tutten in mijn verwen hotel. Onsen, voetenmassage, … Wat zal ik dat straks missen als ik weer thuis ben!

Er zijn meerdere mogelijkheden om vanaf het hotel naar luchthaven Narita te gaan. Op de heenreis koos ik voor de limousine bus, maar nu pak ik de metro. Dat is wel zo makkelijk vanaf mijn huidige locatie. Ik neem de Ginza lijn naar Asakusa, waar ik overstap op de Asakusa lijn naar de luchthaven. Het is misschien niet de snelste optie en ook niet de goedkoopste, maar omdat ik nu zo vertrouwd ben met de metro is het voor mij de makkelijkste. Geen gezoek, geen enorme drukte = geen stress.

Anderhalf uur later sta ik op Narita Airport waar twee weken geleden mijn reis begon. Ik kijk een beetje weemoedig naar het JR ticket office, waar allemaal nieuwe reizigers hun JR pas activeren. Is het echt pas twee weken geleden? Het voelt zoveel langer! Als je zegt dat ik 2 maanden ben weggeweest geloof ik het ook.


Aangezien ik niet online kon inchecken moet ik dat hier op de luchthaven doen. De balies gaan pas over een uur open en er staat nu al een gigantische rij die met de seconde langer wordt. Ik sluit dus snel aan!
Tijdens het wachten word ik benaderd door een cameraploeg van een Japans tv station. De reportster verteld dat ze een tv programma maken over toeristen, en of ze mij wat vragen mogen stellen. Ik had in de Lonely Planet al gelezen dat dit kon gebeuren en ik heb tijdens mijn reis het bewuste programma ook een paar keer op tv gezien. Ik vind het wel grappig dat ik zo op de valreep op de Japanse tv zal verschijnen, dus ja hoor, vraag maar raak!

De eerste vraag is waar ik vandaan kom. Ik antwoord met ‘Netherlands’, wat een vragende blik oplevert van de reportster. Dan probeer ik het met ‘Holland’.
‘Poland?’, is het antwoord van de reportster. Ik schud driftig van nee. ‘Netherlands. Holland. Hollandia? Amsterdam!’ De vrouw knikt een beetje twijfelachtig ‘Amsterdam land. Hai hai’, en gaat snel verder met de volgende vraag wat voor  souvenirs ik allemaal heb gekocht.
De tas met kit kats ligt als eerste voor het grijpen, dus trots laat ik zien welke smaken ik allemaal heb gekocht. De reportster kijkt een beetje teleurstellend. Waarschijnlijk had ze gehoopt dat ik een prachtige kimono of Hattori Hanzo zwaard uit mijn tas zou toveren, maar in plaats daarvan krijgt ze doosjes kit kats.
Ze vraagt of er in mijn land geen kit kats worden verkocht. (Volgens mij heeft ze nog steeds geen idee waar ik vandaan kom.) Ik antwoord dat er in Nederland wel kit kat wordt verkocht, maar niet in alle smaken zoals hier in Japan. De reportster begint haar aandacht een beetje te verliezen, want zeg nou zelf, zo spannend zijn kit kats niet. Tijd om het grotere geschut tevoorschijn te halen! Ik laat zien dat ik ook een paar mooie Japanse slippers heb gekocht, de typische groene poeder thee, en de tas uit Miyajima waar inmiddels een mini Gelatoni uit DisneySea aan bungelt. De reportster is nu super enthousiast en wil alles weten over mijn reis. Helemaal blij vertel ik over alles wat ik heb gezien en gedaan en dat ik dolgraag nog een keer terugkom. Het gesprek eindigt met de vraag of ik het echt goed vind dat ik op tv kom. Ja, dat vind ik echt goed. Ik vind het wel leuk om de wetenschap te hebben dat terwijl ik alweer hard aan het werk ben in Nederland, ik toch nog een beetje in Japan ben.


Het inchecken verloopt vlot en ook de vlucht van Tokyo naar Xiamen gaat voorspoedig. Ik zit lekker voorin het vliegtuig en kan op Xiamen airport gelijk een sprintje maken naar customs & immigrations. Ik heb de heenreis nog in gedachten, toen ik zo verschrikkelijk lang bij immigrations moest wachten, maar zo lang als het toen duurde, zo snel gaat het vandaag. Binnen no time sta ik met mijn tijdelijke visum op Chinees grondgebied en kan het lange wachten op mijn volgende vlucht beginnen.

De tijd dood ik in een restaurant, zodat ik mijn rijst-eten-met-stokjes skills kan showen tegenover de andere toeristen die braaf een lepel gebruiken, maar vooral omdat ik hier even relaxt kan zitten internetten. Xiamen airport heeft gratis internet, en hoewel het geen enkel probleem is om emails te versturen en naar mooie plaatjes van China te kijken, staat FB nog steeds op de Chinese zwarte lijst. Instagram trouwens ook.

Tenslotte loop ik een rondje langs de winkels waar ik verschrikkelijk hebberig word van alle leuke panda items. Dan valt mijn oog op een nekkussen in de vorm van een Chinese draak. Ik vind hem super schattig en ben er gelijk verliefd op. Deze moet ik hebben! Maar wat zijn hier eigenlijk de regels? Moet ik afdingen? De verkoopsters spreken 3 woorden Engels: “Cute” en “You buy”, maar op het moment dat ik met mijn credit card zwaai raken ze in paniek. Google translate werkt niet (waarschijnlijk staat Google ook op de lijst van verboden websites), dus dan maar met handen en voeten. Deze internationale taal werkt altijd!
Het lukt om wat van de prijs af te halen, maar bij het kleine winkeltje is geen mogelijkheid om met credit card te betalen, dus de verkoopsters sluiten de handel en nemen mij mee naar een eettentje verderop waar ik wel met cc kan betalen. Dat dit een heel andere zaak is maakt niet uit, zolang het geld maar binnenstroomt! Zij blij en ik blij met mijn Chinese nekkussen.


Maandag 30 mei 2016
Even na middernacht vertrekt de vlucht naar Schiphol. Ook hier zit ik weer lekker voorin het vliegtuig bij het raam. Naast mij zit een Chinese vrouw en aan het gangpad een Duitse man. De Chinese vrouw reist samen met een vriendin die een stukje verderop ook in het midden zit. De vrouwen willen graag naast elkaar zitten en babbelen er flink op los met de stewardess om dat voor elkaar te krijgen. Ik zie de stewardess mijn kant op kijken, en ik weet wat er gaat gebeuren, dus ik draai snel mijn hoofd om en kijk nonchelant uit het raam. Geen denken aan dat ik mijn comfortabele raamplaats opgeef om 12 uur op een middenstoel te gaan zitten. Daar komt bij dat ik een veganistische maaltijd heb besteld, en uit ervaring weet ik dat dit altijd misgaat op het moment dat ik ergens anders ga zitten.
De Duitse man aan het gangpad is aardiger dan ik en geeft, onder luid gemopper, wel zijn stoel op.

Ik heb een nep draak om mijn nek hangen, maar nu de twee vrouwen samen zitten blijken zij echte Chinese draakjes te zijn! Beide dames zijn zo irritant dat ik me afvraag of ik niet beter was afgeweest met die plek in het midden. Ze spreken geen woord Engels en willen vanalles weten, dus iedere keer als ze een vraag hebben over de volumeknop, hoe de stoel naar achteren moet, hoe het tafeltje naar beneden gaat, waar ze de koptelefoon kunnen inpluggen, of hoe de volumeknop ook alweer werkt omdat ze zelfs na 4 keer uitleggen niet weten hoe ze de film harder en zachter moeten zetten, krijg ik een klap tegen mijn arm. ‘Help!’, zegt de vrouw terwijl ze flink tegen m’n arm slaat. Ja, dat woordje kent ze dus wel, maar ‘Auw’ kent ze niet. Is dit karma omdat ik mijn stoel niet wilde opgeven? Ik knik beleefd en terwijl ik probeer uit te vinden wat het probleem nu weer is, zeg ik met een stralende lach: ‘Ooh, you’re so annoying!’ De vrouw heeft geen idee wat ik zeg en lacht vriendelijk terug: ‘shi, shi’ (yes, yes).

Uiteindelijk vallen de dames in slaap en kan ik rustig genieten van Tom Hardy in the Revenant en een aantal Marvel films. De vlucht verloopt verder soepel en even na 06.00 uur staan we op Nederlandse bodem. Omdat ik enkel handbagage heb kan ik meteen door de douane naar de Schiphol taxi. Hier moet ik nog wel een tijdje wachten omdat de chauffeur in de file staat. No worries, na 21 uur reizen kan dit uurtje er ook wel bij.
Ik hoef de taxi gelukkig niet te delen, dus zodra de chauffeur er is ben ik met 20 minuten thuis waar het nagenieten kan beginnen!

On my way to Japan!

Achttien jaar geleden kreeg ik het idee om naar Japan te gaan. Ik had net een wereldreis gemaakt en het kriebelde enorm om weer op pad te gaan. Dus kocht ik een Lonely Planet en zat ik met de atlas op schoot een mooie reis uit te stippelen. Het is er helaas nooit van gekomen... Ik besloot uiteindelijk om naar Amerika te gaan, en daar ben ik de afgelopen achttien jaar blijven hangen. Toch bleef Japan altijd trekken en toen ik afgelopen oktober een waanzinnige aanbieding zag van Xiamen Airlines voor nog geen €350,- was ik verkocht. Japan, here I come!
Zaterdag 14 mei 2016
Vandaag is het dan zover, mijn langverwachte reis naar het land van de rijzende zon gaat eindelijk beginnen! In verband met grote drukte en extra controle op Schiphol, had ik de Schiphol Taxi een uurtje vroeger besteld dan normaal. De taxi chauffeur heeft er echter wel heel veel zin in en staat nog eens 45 minuten eerder op de stoep! Ik ben nog lang niet klaar en schiet hiervan een beetje in de stress. De goede man moet maar even een half uurtje wachten, want als ik me nu laat opjagen dan vergeet ik straks de deur op slot te doen ofzo.

Op Schiphol staat er een gigantische rij bij de KLM balies, maar gelukkig heb ik mijn instapkaart al uitgeprint en reis ik met enkel handbagage, dus deze rij kan ik zo voorbij lopen. Bij het GWK kantoor haal ik nog wat Japanse Yens en bij de Starbucks een warme choco. Om 11:30 uur begint het boarden en stap ik in een super mooie Dreamliner. Ik was benieuwd of de vlucht zou worden uitgevoerd door Xiamen Airlines of door hun partner KLM, en vind het wel leuk dat ik met Xiamen zelf vlieg.

Ik heb een mooi plekje bij het raam voorin het vliegtuig en naast mij zit een Boliviaanse man met wie het gelijk klikt. Gedurende de vlucht hebben we samen de grootste schik. De tijd vliegt werkelijk voorbij! Ook de service aan boord zorgt voor een plezierige vlucht. Bij het instappen ligt er al een flesje water en een paar sokken op mijn stoel, en we worden voorzien van maar liefst 3 maaltijden! Een uurtje na het opstijgen krijgen we een lunch, halverwege de vlucht een diner en tenslotte nog een lekker broodje als ontbijt. Tussendoor regelt mijn Boliviaanse buurman een wijntje voor ons, waarvan we kunnen genieten als we samen naar ‘The Revenant’ kijken.

Bijna 11 uur later landen we op Xiamen Airport. Het is jammer dat het zo mistig is, want dit ziet eruit als een heel indrukwekkende stad! In gedachten zet ik ‘m op het lijstje voor de Muppetational vacASIAN tour met Wezz volgend jaar (Alsof we nog niet genoeg plaatsen op het lijstje hebben staan… Ik denk dat we inmiddels wel 3 maanden kunnen rondreizen!).
Op de luchthaven van Xiamen neem ik jammergenoeg afscheid van mijn gezellige buurman. Hij heeft zijn eindbestemming bereikt en ik moet hier overstappen op de vlucht naar Tokyo. Hij geeft me nog wat leuke tips voor m’n reis naar Peru in oktober, en we spreken af om in Puno een borrel te drinken. Gezellig!

Voor de mensen die doorreizen heeft immigrations een aparte balie. Je zou denken dat dit wel lekker snel doorloopt, maar dat is helaas niet het geval. De immigration officers zijn namelijk een beetje angstig voor de nieuwe Nederlandse paspoorten, en iedere keer als ze zo’n paspoort treffen wordt er een leidinggevende bijgeroepen. Op het moment dat ik eindelijk aan de beurt ben zie ik de schrik al in de ogen van de jonge man en ik zie hem denken: ‘Ojee, daar heb je weet zo’n rare Hollander met zo’n eng paspoort!’. De immigration officer wil eerst mijn papieren zien of ik inderdaad wel echt van plan ben om verder te reizen en niet stiekem plannen heb om in China te blijven hangen. Ik laat hem braaf alle papieren zien die van hem een goedkeurende blik krijgen. Vervolgens richt hij zich tot mijn mooie nieuwe paspoort en slaakt een diepe zucht. Hij roept wat Chinese kreten en even later staat zijn leidinggevende erbij. Deze werpt een snelle blik op het enge document en zegt dat het goed is. Hierna krijg ik een mooie stempel en mag ik de hele dag in China rond huppelen. Bofkont die ik ben!

Voor de vlucht naar Tokyo moet ik opnieuw inchecken. Op een of andere manier kon dit niet in Nederland, maar geen probleem, het inchecken is binnen 3 minuten gepiept. Daarna mag ik mij opnieuw melden bij customs & immigrations, deze keer om een uitreis stempel te halen. Het paspoort wordt opnieuw aandachtig bestudeerd. Rare Chinezen. Het hele proces heeft zo’n 2 uur geduurd, dus ik ben blij dat ik een overstap van 3 1/2 uur heb! Zodoende heb ik toch nog tijd om even op te frissen en een rondje langs de winkels te doen.

De vlucht van Xiamen naar Tokyo verloopt net zo soepel als de eerste vlucht, en ook deze keer wordt er goed voor de reizigers gezorgd. Kort na het opstijgen krijgen we allemaal een zak gemengde noten en een flesje water, en daarna gewoon weer een volledige maaltijd!
Drie uur later wordt de daling alweer ingezet. En als ik dacht dat je bij Schiphol lang moet taxien voor je bij de gate bent… Narita Airport kan er ook wat van! Ruim 20 minuten na het landen is de gate nog niet in zicht! Of toch wel? Ik zie in de verte wat kisten staan. Ofnee, dit blijken cargo vliegtuigen te zijn. Maar dan maakt dpe piloot ineens een scherpe bocht naar rechts en staan we midden tussen de kisten van FedExx en DHL stil. Hier moeten we eruit en worden we met een busje naar de aankomsthal gebracht.

Bij customs & immigrations staat een ellenlange rij, maar in tegenstelling tot Xiamen loopt het hier heel snel door. Binnen no time sta ik buiten!
Als eerste loop ik naar de balie van Japan Rail, om hier mijn voucher om te wisselen voor echte treinkaartjes. Daarna koop ik een kaartje voor de limousine bus (wat een doodnormale bus blijkt te zijn), en verwonder ik me bij het toilet. Het toilet heeft nl meerdere functies, waaronder een muziek knop. Deze knop kan je indrukken als je niet wil dat anderen jouw toilet geluiden horen. Het toilet maakt dan een soort “flush” geluid, wat een beetje klinkt als gewoon doortrekken, maar wat dan heel lang duurt. Ik heb de grootste lol. Japan is geweldig!

De limousine bus brengt me in een uurtje naar het Lumiere Kasai Hotel, waar ik de komende 3 nachten zal verblijven. De kamer is klein, maar voorzien van allerlei technische snufjes waarvan ik niet de moeite ga doen om uit te vinden wat het allemaal inhoudt. Verder ligt er een kimono op het bed en een paar slofjes naast het bed. De badkamer is ook voorzien van alle gemakken. Het hotel is een ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan Disneyland!
Ik fris me even op en haal daarna bij de 7 Eleven (ja, die hebben ze hier ook!) wat lekkers voor op de kamer. Na het vele eten tijdens de vluchten heb ik niet echt trek, maar wat vers fruit gaat er altijd wel in.
Inmiddels is het plaatselijke tijd 20:45 uur en gaat langzaam het licht uit. Morgen naar Disneyland, dan gaat het avontuur pas echt beginnen!