Een week op Oahu, Hawaii

In september 2013 ben ik naar Hawaii geweest. In eerste instantie wilde ik er een paar weken naartoe en dan meerdere eilanden aandoen, maar uiteindelijk heb ik besloten om 1 eiland te combineren met Las Vegas en Californië. Ik heb toen gekozen voor Oahu, waar ik eind jaren 90 ook al een keer ben geweest en waar ik destijds niet zo van onder de indruk was. Waarom ik dan toch voor Oahu heb gekozen? 1 woord: Lost.
Lost behoord tot mijn meest favoriete series allertijden, ondanks dat het al jaren van de buis is. Behalve dat ik het een onwijs goede serie vind, geven de schitterende beelden van het eiland mij ook enorme reiskriebels! En Lost is opgenomen op Oahu, dus heeft Oahu een tweede kans gekregen! De andere eilanden heb ik niet eens overwogen.
En wat heb ik dan een hele week gedaan? Hier een overzicht:

Dinsdag 24 september 2013 Vanaf San Diego vlieg ik met Hawaiian Airlines in ruim 5 uur rechtstreeks naar Honolulu. De service is uitstekend aan boord! Ik krijg een vegetarische lunch met een lekker flesje wijn erbij en word daarnaast ook voorzien van lekkere snacks. Tijdens de relaxte vlucht moet ik nog een formulier invullen waarop ik beloof dat ik geen enge dieren zoals slangen in mijn tas heb zitten.
Bij aankomst word ik door een medewerkster van Hawaiian Airlines welkom geheten en krijg ik een lei om mijn nek gehangen. Een verrassing is dit niet, want ik had deze lei greeting voor vertrek voor mezelf geregeld. Ik vlieg tenslotte niet iedere dag naar Hawaii, dus als ik het doe dan moet ik het goed doen!

Een shuttle bus van Hawaiian Airlines brengt mij naar mijn adres voor komende week. Dit is een AirBNB in hartje Waikiki. Zodra ik ben aangekomen email ik de eigenaar, Twu, die gelijk een berichtje terug stuurt dat hij onderweg is. Ik heb de sleutel van het appartement al uit het kluisje gehaald, maar wacht even op Twu voor ik naar het appartement ga.
Het is een klein maar comfortabel appartement en werkelijk van alle gemakken voorzien! Een heerlijk groot comfortabel bed, bad, douche, kitchenette, wifi, snorkel spullen, een surfboard, en een balkon met uitzicht op de oceaan. Hier zal ik mij de komende week wel vermaken!

Nadat ik ben opgefrist loop ik een rondje over Waikiki Beach en haal ik wat boodschappen bij de ABC store (wat overigens een waanzinnige winkel is!) Daarna neem ik een duik in de oceaan en kijk ik op het strand naar de zonsondergang. Een goed begin van een fantastische week!



Woensdag 25 september 2013 Vandaag staat er een Lost tour op het programma! Ik word om 08:00 uur opgehaald door mijn tourguide van Hawaiian Escapades. Het blijkt dat ik vandaag de enige ben die de tour wil doen. Over het algemeen wordt een tour gecanceld bij te weinig deelnemers, maar nu krijg ik een privé tour. Super! Het voordeel van een privé tour is dat we in een mooie auto rijden en dat ik de route mag bepalen. Ik geef aan welke locaties ik graag wil zien, en mijn guide rijdt overal naartoe terwijl hij onderweg heel veel informatie geeft over zowel Lost als Oahu. We scheuren het hele eiland over, stoppen meerdere keren om een korte hike te maken, lunchen bij een restaurant waar Lost acteur Daniel Dae Kim de eigenaar van was, en komen langs tv opnamen van Hawaii Five O. Ik kijk mijn ogen uit! Daar loop ik dan, door Dharmaville en over het strand waar Oceanic 815 is gecrasht. Ik kan het soms niet geloven en geniet iedere seconde van de tour! Om 17:15 uur word ik weer afgezet bij mijn appartement. De tour was zeker niet goedkoop, maar het was het geld meer dan waard.

Donderdag 26 september 2013
’s Ochtends vroeg word ik opgehaald door de shuttle van North Shore Shark Adventures. Jawel, vandaag ga ik met haaien zwemmen! De shuttle brengt mij samen met wat anderen naar Haleiwa aan de North Shore, vanwaar de tour vertrekt. Met een klein bootje varen we naar open water waar er een kooi op ons ligt te wachten. Het is de bedoeling dat wij in de kooi gaan terwijl de haaien vrij om ons heen zwemmen. De groep wordt in tweeën verdeeld en terwijl de eerste groep in het water ligt, kijk ik vol verwondering naar de haaien die om de boot zwemmen. Wat zijn het er veel! Ik kan niet wachten tot ik zelf in het water lig! Een half uur later is het dan zover. De haaien waren vanaf de boot al een indrukwekkend gezicht, maar in het water zijn ze helemaal ontzagwekkend! Er zwemmen minstens een dozijn haaien en een barracuda om ons heen. Fantastisch! Wat is dit een geweldige belevenis!

De middag spendeer ik op Waikiki Beach. Niet om te zonnen maar omdat hier vanavond de première is van het 4e seizoen van Hawaii Five O. Bij Queens Beach is een speciaal podium met een groot scherm geplaatst en vanaf de straat naar het podium ligt een rode loper waar vanavond de special quests over kunnen schrijden. Om een beetje goede plek te bemachtigen moet je tijdig op het strand aanwezig zijn. Dit is absoluut geen straf, want de hele middag hangt er een gezellige festival sfeer. Er zijn een aantal stands met lekkere hapjes en drankjes, en op het podium zijn goede acts te bewonderen, zoals de neef van 1 van de acteurs uit de serie die een lekker muziekje speelt.

Bij de première zijn ook een aantal Hawaii Five-O acteurs aanwezig, waaronder de protagonist Alex O’Loughlin die werkelijk vlak langs mij loopt en waarvan ik over het hek heen een knuffel krijg! Ik ben helemaal flabbergasted. Hij ziet er zo vermoeid uit, maar neemt de tijd om zijn fans te woord te staan. Terwijl ik nog sta te glunderen en driftig op zoek ben naar mijn camera die ik gewoon in mij handen heb, is Alex alweer verder gelopen en krijgt de volgende fangirl een knuffel.
Na wat officiële toespraken en een spectaculaire vuurdans wordt de eerste aflevering van het nieuwe seizoen vertoond. Desmond uit Lost heeft een gastrol en op het moment dat hij op het grote scherm verschijnt begint het publiek te juichen. Lost is nog steeds erg geliefd onder de Hawaiianen. De avond wordt afgesloten met een concert van de Jonas Brothers. Tienermeisjes worden wild en ik besluit het voor gezien te houden.

Vrijdag 27 september 2013
Na een lekker ontbijtje op m’n balkon begeef ik mij naar Diamond Head Crater (Le’ahi).
Diamond Head is een vulkanische slakkenkegel die werd gevormd tijdens de “Honolulu Volcanic Series”, een reeks uitbarstingen van de Ko’olau vulkaan. Gewapend met een paar flesjes drinken en een zakje noten begin ik aan de wandeling naar de top. Het eerste deel is een makkelijk betonnen pad, maar dit verandert al snel in een zandpad dat steeds steiler en smaller wordt. Tenslotte krijg je nog een paar trappen voor je kiezen. Het is erg druk op de trail. Dit wist ik van tevoren en had ik kunnen mijden door eerder op pad te gaan. Maar een dagje uitslapen was ook erg lekker! Onderweg stop ik een paar keer om even te genieten van het uitzicht wat steeds mooier wordt. Hoewel de trail niet zo makkelijk is als ik van tevoren had gedacht, loop ik alsnog in zo’n 50 minuten fluitend op mijn slippertjes naar boven. Het uitzicht over de Stille Oceaan en het drukke Waikiki Beach is adembenemend mooi. Een aanrader deze hike!

Zodra ik weer beneden ben trakteer ik mezelf op een welverdiende shave ice en besluit ik om via Diamond Head Road terug te wandelen naar Waikiki Beach. Deze weg loopt langs de kust, de vuurtoren en mooie woonwijken. Het is een flinke wandeling, maar ook zeker de moeite waard!
’s Middags neem ik de boogieboard mee naar het strand en koop ik wat souvenirs.

Tegen de avond is het tijd om naar het Hilton te gaan. Hier wordt iedere vrijdagavond vuurwerk afgestoken en dat wil ik graag zien. Het is een zwoele avond met een heerlijk briesje. Het vuurwerk zie ik vanaf de boardwalk met mijn voetjes in zee. Er is geen opzwepende muziek zoals bij Disney, maar het is net zo magisch!

Zaterdag 28 september 2013
Het is vandaag nationale museumdag. Dit houdt in dat er door de gehele VS musea zijn waar je gratis naartoe kan. Voor vertrek heb ik gekeken welke Hawaiiaanse musea hieraan deelnamen, en toen ik zag dat Iolani Palace er 1 van was, heb ik gelijk een kaartje gereserveerd. Maar voor ik hier naartoe ga kijk ik op Kalakaua Ave naar de Floral Parade van Aloha Festivals. De fleurige parade is onderdeel van een serie culturele evenementen welke allemaal gratis toegankelijk zijn.

De Floral Parade is een lange parade met vele marching bands, leuke auto’s, en mooi versierde praalwagens met traditionele dansers. Het belangrijkste onderdeel zijn de 8 Hawaiiaanse eilanden die worden vertegenwoordigd middels een Koningin en prinses op paarden. Het is een prachtig gezicht! Het is ook heel duidelijk te zien dat Hawaiianen trots zijn op hun afkomst en hun oorspronkelijke tradities in ere houden.

Na de indrukwekkende parade, die een stuk langer duurde dan ik had verwacht, pak ik de bus naar downtown Honolulu. Hier ga ik naar Iolani Palace, het enige koninklijke paleis van de VS. Want van 1795 tot 1893 was Hawaii een koninkrijk. In 1893 vond een staatsgreep plaats en werd koningin Liliuokalani afgezet door Amerikaanse zakenlieden. In 1894 werd Hawaii een republiek en in 1898 werden de eilanden officieel geannexeerd door de VS.

Voor ik naar binnen mag krijg ik een video te zien en moet ik slofjes om mijn schoenen doen om de vloer te beschermen. Ik vind het erg indrukwekkend om door het paleis te lopen, en met name de kamer van koningin Liliuokalani vind ik razend interessant. Voor iedereen die een beetje interesse heeft in geschiedenis is Iolani Palace een must see tijdens een reis naar Oahu.

Na mijn bezoekje aan het paleis loop ik naar de overkant van de straat, naar het beeld van koning Kamehameha I. Zijn standbeeld staat voor Aliiolani Hale, waar op dit moment het Hawaiiaanse hooggerechtshof is gevestigd.
TV fans zullen dit vast wel herkennen als het hoofdkantoor van Hawaii Five-O!
Hierna verken ik wat meer van downtown Honolulu, bezoek ik nog wat Lost locaties en slenter ik door Chinatown voor ik de bus terugpak naar Waikiki.

De avond spendeer ik bij het Royal Hawaiian Center, om daar te genieten van live entertainment. Zo is er vanavond een traditionele hula dansgroep, komt een jonge Elvis Presley langs om even met zijn heupen te wiegen, en is er een leuk bandje met huladanseres. De shows zijn gratis toegankelijk en erg leuk om even te zien!

Zondag 29 september 2013
Voor dag en dauw word ik door de shuttle bus naar Kualoa Ranch gebracht. Dit 4000 acre private nature reserve is, zoals de naam al doet vermoeden, een werkende ranch met koeien en paarden en dergelijke. Maar de ranch wordt ook gebruikt voor vele film en tv-opnames als bijv. Jurassic Park, Godzilla, Hawaii Five-0 en mijn geliefde Lost. Maar je kan er ook leuke tours maken. En dat is wat ik vandaag ga doen!

Omdat ik een beetje op mijn budget moet letten maar tegelijk wel zoveel mogelijk wil zien van de ranch, heb ik gekozen voor een aantal goedkopere tours waarmee ik een volle dag zoet zal zijn. Dit zijn de Movie Sites & Ranch Tour, Jungle Expedition, Fishpond & Tropical Garden Tour en de Tikis & Legends Tour. Eigenlijk wilde ik graag de Ocean Voyage doen, maar deze tour is op zondag niet beschikbaar. No worries, de tours die ik nu doe zijn stuk voor stuk aanraders!

Ik zie veel bekende filmlocaties waaronder ook lekker veel locaties van Lost. Geweldig! Daarnaast word ik getrakteerd op adembenemende vergezichten, prachtige natuur en indrukwekkende geschiedenis. Tussen de tours door neem ik een kijkje bij de kinderboerderij, loop ik naar het strandje tegenover de ranch, eet ik een lekker lunch en koop ik wat souvenirs. Ondanks dat ik geen luxe tours heb gedaan, heb ik wel veel kunnen zien en doen en heb ik van iedere minuut genoten. Wat is het hier verschrikkelijk mooi!!
(Een uitgebreid verslag over deze dag volgt!)

Maandag 30 september 2013
Op mijn laatste volle dag op Oahu pak ik het openbaar vervoer naar de North Shore, wat vooral bekend staat als surf paradijs vanwege de enorm hoge golven (banzai pipeline). Na een lange rit met de bus stap ik uit bij Waimea’s Beach Park om lekker op het strand te luieren en in de oceaan te zwemmen. De golven zijn nog niet super hoog, maar toch is het een feest om naar de surfers te kijken. Hierna loop ik naar Waimea Valley waar ik een mooie wandelroute volg naar een waterval. Het is een kleine waterval en het is ook ontzettend druk, maar de locatie is prachtig en het water heerlijk! Tijdens het zwemmen denk ik even aan Disney’s Jungle Cruise: Ladies and gentlemen, the backside of water!

Vervolgens is het tijd om de bus te pakken naar Laniakea Beach, dat in de volksmond ook wel Turtle Beach wordt genoemd omdat hier zoveel zeeschildpadden zijn te zien.
Er zwemmen een aantal schildpadden in de zee en botsen soms met grof geweld tegen een rots aan. Het is ontzettend leuk om de enorme schildpadden te zien en ongelooflijk indrukwekkend als ze ineens naast je zwemmen! Er ligt ook een schildpad op het strand te zonnebaden. Dit is Brutus, een oude schildpad die een shark attack heeft overleefd. Om Brutus heen ligt een touw gespannen om te voorkomen dat mensen hem lastig vallen door te dichtbij te komen of bovenop hem gaan zitten. Er zijn mensen die dit toch proberen maar gelukkig meteen worden terug gefloten door vrijwillige schildpad bewakers.

Een bezoekje aan de North Shore is niet compleet zonder een shave ice van Matsumoto te hebben gegeten, dus dat is ook precies wat ik ga doen! Terwijl ik smul van deze lekkernij, geniet ik van het gezellige plaatsje Haleiwa. De sfeer is hier zo anders dan bij Waikiki. Veel meer relaxt.

Na een heerlijke dag reis ik terug naar Waikiki Beach, waar ik mijn laatste avond op het eiland aflsuit met een etentje bij Duke’s. Goed eten, lekkere cocktails en een prachtig uitzicht over het strand, ik prijs mezelf een gelukkig mens.

Dinsdag 01 oktober 2013
Terwijl ik de laatste spullen in mijn trolley stop volg ik op tv het laatste nieuws over de US federal government shutdown die vandaag is ingegaan. De shutdown betekent dat de Nationale Parken in de VS gesloten zijn, waaronder ook Pearl Harbor waar ik vanochtend naartoe zou gaan. Ik stuur verschillende emails en krijg als antwoord dat mijn bezoekje inderdaad niet kan doorgaan, maar dat ik het geld van mijn van tevoren gekochte kaartje krijg teruggestort. Ik baal, want ik had hier erg naar uitgekeken, maar c’est la vie. Het is ook weer een goede reden om terug te komen naar Oahu!

Gelukkig zijn er veel alternatieven om te doen op dit mooie eiland!  Zo worden er bij het Royal Hawaiian Center dagelijks gratis cursussen gegeven waarvoor je je niet van tevoren hoeft op te geven. Vandaag is er een cursus hula dansen en lei maken, en ik besluit om beide doen.
Bij het hula dansen wordt uitleg gegeven over de betekenis van de dansen en hoe je met gebruik van je handen een verhaal vertelt. Behalve dat het erg leuk is om te doen, is het ook erg interessant om wat meer te leren over de Hawaiiaanse cultuur.
Ookhet lei maken is erg leuk! Ook hier wordt er veel verteld over de betekenis van de bloemen en de Hawaiiaanse geschiedenis. Ik krijg een zakje met prachtige tropische bloemen waarvan ik een mooie krans maak. Als ik vertel dat ik later op de dag terug naar huis reis en de krans hier wil achterlaten, wordt mijn krans in een tas gestopt en krijg ik instructies over hoe ik het best de krans te vervoeren.

Ondanks dat ik het nog steeds jammer vind dat Pearl Harbor is komen te vervallen, zijn deze cursussen heel goede vervangers waarvan ik erg blij ben dat ik ze heb kunnen doen!

Aan het eind van de middag word ik opgehaald door de shuttle van Hawaiian Airlines. Ik heb dezelfde chauffeur als op de heenreis, wat erg gezellig is! Aangekomen op het vliegveld zeg ik braaf dat ik verse bloemen bij mij heb, maar het blijkt geen probleem om deze mee te nemen door de douane.
De luchthaven is niet zo groot, maar is wel voorzien van een mooie tuin waar het heerlijk toeven is.

Tegen middernacht stap ik in het vliegtuig voor de lange zit naar Nederland.
Mahalo, Oahu, voor een onvergetelijke week! A hui hou. Until we meet again. <3

Japan

Reisverslag Japan 2016
14 mei - On my way to Japan
16 mei - Tokyo Disneyland
17 mei - Tokyo DisneySea
18 mei - Jenn in Wonderland
19 mei - Grand Sumo Tournament
20 mei - Van Tokyo naar Kyoto
21 mei - Onder de indruk in Miyajima en Hiroshima
22 mei - Op de fiets door Arashiyama
23 mei - Torri & Totoro
24 mei - Gouden Tempels & Sprookjes Hotels
25 mei - Universal Studios Japan
26 mei - Terug naar Tokyo
27 mei - Geeking out in Tokyo
28 mei - Geeking out in Tokyo - vol.2
29 mei - Going Home

Going Home

Zondag 29 mei 2016
Helaas, de reis zit er alweer op. Over een paar uur vertrek ik richting Nederland. Maar omdat ik gisteren al mijn koffer had ingepakt kan ik vanochtend nog lekker een beetje tutten in mijn verwen hotel. Onsen, voetenmassage, … Wat zal ik dat straks missen als ik weer thuis ben!

Er zijn meerdere mogelijkheden om vanaf het hotel naar luchthaven Narita te gaan. Op de heenreis koos ik voor de limousine bus, maar nu pak ik de metro. Dat is wel zo makkelijk vanaf mijn huidige locatie. Ik neem de Ginza lijn naar Asakusa, waar ik overstap op de Asakusa lijn naar de luchthaven. Het is misschien niet de snelste optie en ook niet de goedkoopste, maar omdat ik nu zo vertrouwd ben met de metro is het voor mij de makkelijkste. Geen gezoek, geen enorme drukte = geen stress.

Anderhalf uur later sta ik op Narita Airport waar twee weken geleden mijn reis begon. Ik kijk een beetje weemoedig naar het JR ticket office, waar allemaal nieuwe reizigers hun JR pas activeren. Is het echt pas twee weken geleden? Het voelt zoveel langer! Als je zegt dat ik 2 maanden ben weggeweest geloof ik het ook.


Aangezien ik niet online kon inchecken moet ik dat hier op de luchthaven doen. De balies gaan pas over een uur open en er staat nu al een gigantische rij die met de seconde langer wordt. Ik sluit dus snel aan!
Tijdens het wachten word ik benaderd door een cameraploeg van een Japans tv station. De reportster verteld dat ze een tv programma maken over toeristen, en of ze mij wat vragen mogen stellen. Ik had in de Lonely Planet al gelezen dat dit kon gebeuren en ik heb tijdens mijn reis het bewuste programma ook een paar keer op tv gezien. Ik vind het wel grappig dat ik zo op de valreep op de Japanse tv zal verschijnen, dus ja hoor, vraag maar raak!

De eerste vraag is waar ik vandaan kom. Ik antwoord met ‘Netherlands’, wat een vragende blik oplevert van de reportster. Dan probeer ik het met ‘Holland’.
‘Poland?’, is het antwoord van de reportster. Ik schud driftig van nee. ‘Netherlands. Holland. Hollandia? Amsterdam!’ De vrouw knikt een beetje twijfelachtig ‘Amsterdam land. Hai hai’, en gaat snel verder met de volgende vraag wat voor  souvenirs ik allemaal heb gekocht.
De tas met kit kats ligt als eerste voor het grijpen, dus trots laat ik zien welke smaken ik allemaal heb gekocht. De reportster kijkt een beetje teleurstellend. Waarschijnlijk had ze gehoopt dat ik een prachtige kimono of Hattori Hanzo zwaard uit mijn tas zou toveren, maar in plaats daarvan krijgt ze doosjes kit kats.
Ze vraagt of er in mijn land geen kit kats worden verkocht. (Volgens mij heeft ze nog steeds geen idee waar ik vandaan kom.) Ik antwoord dat er in Nederland wel kit kat wordt verkocht, maar niet in alle smaken zoals hier in Japan. De reportster begint haar aandacht een beetje te verliezen, want zeg nou zelf, zo spannend zijn kit kats niet. Tijd om het grotere geschut tevoorschijn te halen! Ik laat zien dat ik ook een paar mooie Japanse slippers heb gekocht, de typische groene poeder thee, en de tas uit Miyajima waar inmiddels een mini Gelatoni uit DisneySea aan bungelt. De reportster is nu super enthousiast en wil alles weten over mijn reis. Helemaal blij vertel ik over alles wat ik heb gezien en gedaan en dat ik dolgraag nog een keer terugkom. Het gesprek eindigt met de vraag of ik het echt goed vind dat ik op tv kom. Ja, dat vind ik echt goed. Ik vind het wel leuk om de wetenschap te hebben dat terwijl ik alweer hard aan het werk ben in Nederland, ik toch nog een beetje in Japan ben.


Het inchecken verloopt vlot en ook de vlucht van Tokyo naar Xiamen gaat voorspoedig. Ik zit lekker voorin het vliegtuig en kan op Xiamen airport gelijk een sprintje maken naar customs & immigrations. Ik heb de heenreis nog in gedachten, toen ik zo verschrikkelijk lang bij immigrations moest wachten, maar zo lang als het toen duurde, zo snel gaat het vandaag. Binnen no time sta ik met mijn tijdelijke visum op Chinees grondgebied en kan het lange wachten op mijn volgende vlucht beginnen.

De tijd dood ik in een restaurant, zodat ik mijn rijst-eten-met-stokjes skills kan showen tegenover de andere toeristen die braaf een lepel gebruiken, maar vooral omdat ik hier even relaxt kan zitten internetten. Xiamen airport heeft gratis internet, en hoewel het geen enkel probleem is om emails te versturen en naar mooie plaatjes van China te kijken, staat FB nog steeds op de Chinese zwarte lijst. Instagram trouwens ook.

Tenslotte loop ik een rondje langs de winkels waar ik verschrikkelijk hebberig word van alle leuke panda items. Dan valt mijn oog op een nekkussen in de vorm van een Chinese draak. Ik vind hem super schattig en ben er gelijk verliefd op. Deze moet ik hebben! Maar wat zijn hier eigenlijk de regels? Moet ik afdingen? De verkoopsters spreken 3 woorden Engels: “Cute” en “You buy”, maar op het moment dat ik met mijn credit card zwaai raken ze in paniek. Google translate werkt niet (waarschijnlijk staat Google ook op de lijst van verboden websites), dus dan maar met handen en voeten. Deze internationale taal werkt altijd!
Het lukt om wat van de prijs af te halen, maar bij het kleine winkeltje is geen mogelijkheid om met credit card te betalen, dus de verkoopsters sluiten de handel en nemen mij mee naar een eettentje verderop waar ik wel met cc kan betalen. Dat dit een heel andere zaak is maakt niet uit, zolang het geld maar binnenstroomt! Zij blij en ik blij met mijn Chinese nekkussen.


Maandag 30 mei 2016
Even na middernacht vertrekt de vlucht naar Schiphol. Ook hier zit ik weer lekker voorin het vliegtuig bij het raam. Naast mij zit een Chinese vrouw en aan het gangpad een Duitse man. De Chinese vrouw reist samen met een vriendin die een stukje verderop ook in het midden zit. De vrouwen willen graag naast elkaar zitten en babbelen er flink op los met de stewardess om dat voor elkaar te krijgen. Ik zie de stewardess mijn kant op kijken, en ik weet wat er gaat gebeuren, dus ik draai snel mijn hoofd om en kijk nonchelant uit het raam. Geen denken aan dat ik mijn comfortabele raamplaats opgeef om 12 uur op een middenstoel te gaan zitten. Daar komt bij dat ik een veganistische maaltijd heb besteld, en uit ervaring weet ik dat dit altijd misgaat op het moment dat ik ergens anders ga zitten.
De Duitse man aan het gangpad is aardiger dan ik en geeft, onder luid gemopper, wel zijn stoel op.

Ik heb een nep draak om mijn nek hangen, maar nu de twee vrouwen samen zitten blijken zij echte Chinese draakjes te zijn! Beide dames zijn zo irritant dat ik me afvraag of ik niet beter was afgeweest met die plek in het midden. Ze spreken geen woord Engels en willen vanalles weten, dus iedere keer als ze een vraag hebben over de volumeknop, hoe de stoel naar achteren moet, hoe het tafeltje naar beneden gaat, waar ze de koptelefoon kunnen inpluggen, of hoe de volumeknop ook alweer werkt omdat ze zelfs na 4 keer uitleggen niet weten hoe ze de film harder en zachter moeten zetten, krijg ik een klap tegen mijn arm. ‘Help!’, zegt de vrouw terwijl ze flink tegen m’n arm slaat. Ja, dat woordje kent ze dus wel, maar ‘Auw’ kent ze niet. Is dit karma omdat ik mijn stoel niet wilde opgeven? Ik knik beleefd en terwijl ik probeer uit te vinden wat het probleem nu weer is, zeg ik met een stralende lach: ‘Ooh, you’re so annoying!’ De vrouw heeft geen idee wat ik zeg en lacht vriendelijk terug: ‘shi, shi’ (yes, yes).

Uiteindelijk vallen de dames in slaap en kan ik rustig genieten van Tom Hardy in the Revenant en een aantal Marvel films. De vlucht verloopt verder soepel en even na 06.00 uur staan we op Nederlandse bodem. Omdat ik enkel handbagage heb kan ik meteen door de douane naar de Schiphol taxi. Hier moet ik nog wel een tijdje wachten omdat de chauffeur in de file staat. No worries, na 21 uur reizen kan dit uurtje er ook wel bij.
Ik hoef de taxi gelukkig niet te delen, dus zodra de chauffeur er is ben ik met 20 minuten thuis waar het nagenieten kan beginnen!

Geeking out in Tokyo - vol. 2

Zaterdag 28 mei 2016
Het is mijn laatste volledige dag in het mooie Japan, en die wil ik ten volle benutten! Dus hopla, vroeg uit de veren, maar ook weer niet te vroeg want ik wil vandaag een beetje relaxt doen.

Eerste bestemming is Asakusa. Deze wijk ligt aan de oevers van de Sumida rivier en stond vroeger vooral bekend als entertainment centrum van Tokyo, en nog steeds kan je hier allerlei shows bijwonen. Ik ga hier echter naartoe voor de Boeddhistische Senso-ji tempel. Misschien komt het omdat de vermoeidheid is toegeslagen, of omdat ik deze reis al vele prachtige tempels heb gezien, of omdat het super druk is, maar ik ben niet heel erg onder de indruk en het wordt dan ook een kort bezoekje.

Ik neem een kijkje bij de marktkraampjes rondom de tempel en dwaal door de gezellige winkelstraten. Op een gegeven moment kom ik langs een gebouw met een gietijzeren balkon, wat een beetje aan New Orleans doet denken. Onderin is een soort casino gevestigd waar je Pachinko kan spelen, een pinball-achtige slot machine waarbij je zoveel mogelijk balletjes moet zien te verzamelen. Deze ballen kan je later inwisselen voor allerlei prijzen behalve Japanse Yens. Want wegens een Japanse gok wet kan je niet spelen voor geld. Het ziet er heel bijzonder uit en ik besluit om een gokje te wagen. Geen idee hoe het allemaal werkt, maar het is wel erg leuk en super verslavend! Misschien een idee voor MyVegas? Online Pachinko spelen en dan je rewards kunnen inwisselen bij leuke restaurants hier in Tokyo.


Omdat ik geen genoeg kan krijgen van de Japanse gekkigheid pak ik de metro naar Akihabara, Akiba voor vrienden. Mijn tactiek is om in de metro altijd zo dicht mogelijk bij de deur te zitten zodat ik goed in de gaten kan houden wanneer ik eruit moet. Ook deze rit ben ik zo gefocused dat ik niet eens in de gaten heb wat er zich allemaal in de metro afspeelt, maar plotseling krijgen de twee mannen naast mij ruzie. Ze beginnen elkaar te schoppen en te slaan en vallen bijna bovenop mij. Ik ben helemaal verbouwereerd en het enige wat ik weet uit te brengen is: ‘Careful, men! There’s a tourist sitting here!’ Slaat natuurlijk helemaal nergens op en de mannen denken vast: Boeien! Wij zijn lekker aan het “vechten”. Ik schrijf vechten tussen haakjes, want veel meer dan een beetje schoppen en wat met de handen wapperen is het niet. De mannen zeggen verder geen woord, ze staan elkaar enkel dreigend aan te kijken. Door deze ongein ben ik echter wel van mijn apropos en hoop ik dat ik mijn halte niet heb gemist. Anders moet ik weer terugreizen en dan heb ik dat gezeur weer of ik niet per ongeluk in een express metro ben gestapt ipv eentje die overal stopt.

Gelukkig heb ik mijn halte niet gemist en sta ik even later in het bruisende Akihabara, Tokyo’s elektronica wijk. Alles op gebied van elektronica vind je hier. Of het nou de allernieuwste tablet is of een onderdeel van je 20 jaar oude computer, Akiba heeft het! Daarnaast is het ook het mekka voor Manga en Anime en kan je hier genieten in 1 van de vele Maid Cafe’s. Dit zijn restaurants waar je door je serveerster (de maid) volop in de watten wordt gelegd. De jonge serveersters dragen french maid outfits of anime cosplay en noemen je master of mistress. Ze zijn heel onderdanig en tijdens je maaltijd kan je een spelletje boter, kaas en eieren spelen met je maid. Het klinkt best grappig en het is typisch Japans, maar gezien de opgewonden mannen die naar binnen gaan weet ik niet of het ook leuk is als ik hier in mijn eentje zit. Ik besluit om de Maid Cafe’s deze reis over te slaan en verblij mijn inner nerd met een bezoekje aan de fantastische RobotRobot winkel voor ik weer op de metro stap.


Eigenlijk was het mijn bedoeling om naar het Imperial Palace te gaan, maar zodra ik de gigantische drukte op het station zie blijf ik lekker zitten. De man met de hamer heeft nu echt toegeslagen! Ik stap tenslotte uit bij Harajuku waar ik gelijk naar het Kawaii Monster Cafe loop. Hier wilde ik gisteren al een hapje eten maar ging toen niet door omdat er een evenement aan de gang was. Vandaag gaan we in de herkansing!

Het eerste wat ik bij binnenkomst zie is een mini draaimolen in de vorm van een taartje met daarop bananen, kersen, lippen en gekke paardjes. Hier word ik verwelkomd door 1 van de drie Kawaii monster girls en naar mijn tafeltje geleid. Het restaurant is psychadelic. Een overdaat aan kleuren en design met ruimtes genaamd Mushroom Disco, Milk Stand, Bar Experiment en Mel-Tea Room. De menukaart is een tablet versierd als een ijsjesmonster en alle hapjes en drankjes hebben iets aparts. Het drankje wat ik bestel is een ‘mad scientist’. Het drankje wordt geserveerd in een normaal glas met daarbij 2 buisjes met rode en blauwe vloeistof. Het is de bedoeling dat ik eerst de rode vloeistof toevoeg en daarna de blauwe. Wat er allemaal inzit weet ik niet, maar het ziet er heel spannend uit en smaakt errug lekker! Ik krijg er ook een bakje kattenbrokjes bij. Dit is een roze bakje met ijs met daaroverheen gekleurde cornflakes en een suikerspin wat de haarbal moet voorstellen. Super!
Halverwege geven de 3 kawaii monster girls een show weg op de draaimolen, wat het feest helemaal compleet maakt. Geweldig restaurant!

Ik had gezien dat er op loopafstand van mijn hotel een kleine maar interessante tempel staat, en daar wil ik nog even een kijkje nemen. Waar ik vanochtend niet zo onder de indruk was, ben ik dat nu wel. Overal staan beelden van vossen, allemaal met een rood doekje om hun nek om kwade geesten te weren. Het is erg stil en de tempel doet mysterieus aan. Ik blijf hier enige tijd zitten en ben blij dat ik ‘m heb ontdekt! En wat een verschil met het Tokyo waar ik net was… Het is echt een stad van uitersten.

Het is inmiddels traditie geworden om een reis af te sluiten met een cocktail in een tiki bar, en laat er nou net een tiki bar in de buurt zijn! Een heuse Trader Vic’s in het chique New Otani hotel. Op mijn gemak wandel ik langs de rivier naar het hotel, waar het natuurlijk weer een hele zoektocht is om het restaurant te vinden. Ik moet naar de 4e verdieping wat de kelder blijkt te zijn en om daar te komen moet ik met een lift in een ander gebouw. Pffff.
Maar het is de moeite waard! Zodra ik bij het restaurant ben waan ik mij in tiki sferen en de cocktail smaakt goed!
Ik toast op een zeer geslaagde reis en weet zeker dat dit niet de laatste keer is dat ik in Japan ben. Wat een waanzinnig, overweldigend land! Van eeuwenoude tradities, tempels en ceremonies tot aan de futuristische elektronische, en haast kinderachtige wereld in Tokyo. Ik heb het allemaal fantastisch gevonden en van iedere minuut genoten!

Terug in het hotel pak ik alvast mijn koffer zodat ik dat morgenochtend niet meer hoef te doen. Daarna eet ik een hapje bij een klein restaurant tegenover mijn hotel en relax ik nog even in de sauna en de onsen voor ik mijn bed opzoek. Dit was een reis om nooit meer te vergeten!

Geeking out in Tokyo

Vrijdag 27 mei 2016
Voor de tweede keer deze reis regent het. Ik heb dus enorm geboft qua weer! Om deze druilerige dag zonnig te beginnen ontbijt ik ’s ochtends bij Eggs n Things met een pitaya bowl. Dit is zeg maar bevroren dragon fruit, wat een heerlijk papje wordt zodra ik het meng met granola, banaan en aardbeien. Met een lekker kopje hibiscus thee erbij ben ik klaar voor de dag!

Eerste stop (na het ontbijt) is Nakano Broadway. Dit is een overdekt winkelgebied speciaal voor geeks en nerds zoals ik. Waar de meeste Floridagangers het geweldig vinden om naar de Outlet Malls te gaan, loop ik daar altijd met een grote boog voorbij. Niks voor mij. Maar hier bij Nakano Broadway ga ik los! De vele piepkleine winkeltjes staan bomvol met allerlei merchandise uit Tokyo Disney Resort, maar ook met allemaal boeken, comics, collector items, anime, manga, Star Wars, speelgoed uit de jaren 50 t/m 90, … Noem maar op en ze hebben het hier. Geweldig!!! Vooral de winkels van RobotRobot en Mandarake zijn favoriet bij mij. Ik vind zelfs een sleutelhanger van Billy the Kitten van het spelletje Neko Atsume wat ik zo graag speel. Ik loop als een wilde door alle winkels en het duurt dan ook niet lang voor ik bepakt en bezakt met allerlei tasjes loop. Voordat ik helemaal doorsla hou ik het voor gezien en stap ik op de metro naar Shinjuku.


Hier breng ik een bezoekje aan het Tokyo Metropolitan Government Building. Reden is dat je hier gratis naar het observatiedek kan vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Er zijn vele torens en gebouwen waar je naar binnen kan, maar voor de meeste moet je betalen. En gratis is bij mij het magische woord, dus Tokyo Metropolitan Government Building it is!
Het is nog een stukje lopen vanaf het station en terwijl ik aandachtig sta te turen welke uitgang ik moet hebben, loopt er een Japanse man op mij af. Hij draagt een hoedje met daarop de Engelse vlag geborduurd. De man verteld dat hij met pensioen is, en omdat hij redelijk goed Engels spreekt spendeert hij nu zijn tijd op dit station om toeristen de weg te wijzen zodat hij zijn Engels kan blijven oefenen en het contact met de mensen niet verliest.

Aangekomen bij het TMGB kan ik kiezen uit de North Tower en de South Tower. Je kan beide bezichtigen, maar de torens zijn niet met elkaar verbonden en hebben een aparte entree. Ik besluit om eerst de North Tower te doen. De lift brengt me naar de 45ste etage, waar ik inderdaad op een prachtig uitzicht word getrakteerd! Het is jammer dat het nu zo regenachtig is, anders was het helemaal waanzinnig geweest!
De North Tower heeft ook een chique restaurant waar ik een verfrissend drankje drink en van het mooie uitzicht op de Tokyo Skytree geniet. Dit is het goede leven! Ik plaats gelijk een foto op FB en krijg meerdere reacties over de lekkere cocktail. Sorry mensen, deze cocktail is toch echt een glaasje Oolong ijsthee! Ik zit om 12 uur ’s middags nog niet aan de drank haha!
Hierna breng ik een bezoekje aan de South Tower waar het een stuk drukker is. Het uitzicht is echter net zo mooi!


Vervolgens ga ik naar Harajuku. Deze wijk staat bekend voor alle jongeren die hier gekleed in cosplay of gothic lolita en dergelijke rondhangen. Een feest om te zien! Ik loop over Takeshitastraat, en hier is het een waar shopwalhalla voor leuke aparte kleding. Gotta love Tokyo!
Wat ik hier ook veel zie, zijn eetkraampjes waar je een soort crepe kan kopen. Deze crepe wordt belegd met allerlei zoetigheden als ijs, taart, slagroom, chocolade en fruit, en wordt vervolgens opgerolt zodat je het uit het vuistje kan eten. Het glazuur springt spontaan van mijn kiezen als ik er al naar kijk!

Geen crepe voor mij, maar wel een lekkere float bij Pompompurin. Pompompurin is een hondje met een baret die uit hetzelfde huis komt als Hello Kitty. En omdat het een populair hondje is, heeft hij zijn eigen thema restaurant gekregen! Tokyo kent vele thema restaurants, eerder deze reis at ik al bij Alice in Wonderland, en eigenlijk is het een must om bij een bezoekje aan deze fantastische stad een keer naar een thema restaurant te gaan.

Aangezien Pompompurin qua voedsel niks vegetarisch op de kaart heeft staan, laat staan iets veganistisch, hou ik het bij een float. Dit is een glaasje limonade met onderin stukjes verse mango en bovenop een ijsbolletje versiert als het schattige hondje. Het gehele restaurant is dan ook super kawaii! Ik vind het zo leuk om hier even te zitten! En ik ben er niet eens naar op zoek gegaan, maar spontaan tegenaan gelopen.


Waar ik wel naar op zoek ben is het Kawaii Monster Cafe. Voor vertrek had ik van een FB vriend de tip gekregen om hier te gaan eten. Maar waar staat dat verdraaide restaurant nou? Volgens google maps ben ik ten hoogte van het restaurant, maar het enige wat ik zie zijn winkels. En dan valt het kwartje. Ik moet hier in Tokyo ook niet op ooghoogte kijken… Dit soort restaurants zijn altijd onderin een kelder of op een bovenste etage gevestigd. En jawel, om bij het Kawaii Monster Cafe te komen moet ik met de roltrap naar de 4e verdieping. Ik leer het nog wel een keer!
Helaas is het restaurant gesloten ivm een of ander evenement. No worries, dan kom ik morgen toch gewoon terug!

Ondanks dat ik goed mijn slag heb geslagen bij Nakano Broadway, is er toch nog een plekje in mijn koffer vrij voor een paar hebbedingetjes van de Alice in Wonderland winkel. Deze winkel heet Alice on Wednesday, omdat de eigenaren woensdag de meest saaie dag vinden en ze deze een beetje wilden opfleuren. Nou, dat is gelukt!
De entree van de winkel is werkelijk fantastisch! Er staan meerdere deuren, groot en klein, waarvan 1 kleine deur de ingang is. Je moet hier gebukt doorheen, net als Alice die haar wonderland betreed. En wow, de gehele winkel is 1 groot wonderland! Er hangen allerlei schilderijen aan de wand, met 1 speciale van de cheshire cat. De catterpillar is aanwezig, evenals de troon van de harten koningin. De winkel staat verder vol met de leukste spulletjes en ik kan het niet laten om hier een en ander te kopen. En waar je in Nederland tegenwoordig moet betalen voor een plastic tasje, krijg je deze in Japan nog gewoon gratis. Sterker nog, ze stoppen er zelfs 3 extra tasjes voor niks bij! Niet alleen bij de Alice winkel, maar echt overal! Als ik vraag waarom dat is, krijg ik als antwoord omdat de tasjes leuk zijn, ik ze kan uitdelen en zij op deze manier extra reclame krijgen.


Inmiddels heb ik aardig trek gekregen en ga ik op zoek naar een tentje om wat te eten. Onderweg naar Shibuya loop ik langs een klein restaurant wat er van buiten erg leuk uitziet en waar ze ook vegetarische curry hebben. Het restaurant blijkt een soort artistiek gebeuren, want zodra ik beneden naar het eetgedeelte ga zie ik dat alle tafels zijn voorzien van een tekenschrift en potloden. Ik kies een tafeltje met een mini R2D2, doodle wat in 1 van de schriftjes en schrijf een kort verslag over mijn mooie reis.

De Shibuya crossing is in het donker nog gaver dan overdag. Ik loop meerdere keren over het kruispunt en krijg een beetje een F&F Tokyo Drift en Lost in Translation gevoel. Where’s Bill Murray when you need him?!
Van een afstandje bekijk ik de gekte dat Tokyo heet en besef even heel goed wat voor mooie en bijzondere reis ik aan het maken ben. Zodra ik naar het metro station loop merk ik dat ik de paraplu ben vergeten die ik vanochtend gratis van het hotel had meegekregen en waar ik al de hele dag mee rondsjouw. Het is zeker 45 minuten geleden dat ik deze op de Shibuya Crossing heb laten liggen, en ik verwacht dat ie inmiddels een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Tegen beter weten in loop ik toch terug naar het punt waar ik de paraplu had neergelegd. Tot mijn grote verbazing ligt de plu nog precies zoals ik hem had achtergelaten. Is dit echt zo’n grote verrassing? Nee, want Japan is super veilig en mensen komen niet aan spullen die niet van hen zijn.

Terug in het hotel geef ik mijn voetjes even rust in de zalige voetenmassage bak en spreek ik met een paar meisjes af om naar een karaoke bar te gaan. Dit zorgt voor grote hilariteit want geen van ons allen kan goed zingen. Maar we hebben schik en daar gaat het om!

Terug naar Tokyo

Donderdag 26 mei 2016
Credit cards zijn in Japan niet zo vanzelfsprekend als in de VS. Hoewel er steeds meer bedrijven zijn die een CC accepteren, wordt mijn Mastercard nog geregeld aandachtig bestudeerd en vervolgens twijfelachtig teruggegeven omdat het geen JCB kaart is. De meeste Japanners betalen nog steeds met contant geld, dus om het mezelf gemakkelijk te maken betaal ik ook overal cash. Alleen begin ik langzaam door mijn centjes te geraken, dus tijd om weer wat geld te pinnen! Gisteren in Universal wilde ik al pinnen, maar daar kreeg ik van de automaat de melding dat ik een ongeldige pas had. No worries, dit lag aan de automaat en in Universal kon ik toch overal met credit card betalen.

Nadat ik ben uitgecheckt en mijn koffertje heb afgegeven, ga ik op de City Walk op zoek naar een ander pin automaat. Helaas, ook deze geeft de melding dat ik een ongeldige pas heb. En de volgende automaat spuugt de pas gelijk uit zonder dat ik ook maar een pinnummer heb ingevuld. Dit is het moment dat ik een beetje nare kriebels in mijn buik krijg. Ik krijg een dejavu van een paar jaar geleden, toen op Schiphol mijn kaart was gehackt en mijn hele rekening werd geplunderd toen ik in het vliegtuig naar Orlando zat. Het zou toch niet weer…. ??!!
Ik loop snel terug naar het hotel waar ik mijn rekening check en gelukkig de bevestiging krijg dat alles in orde is.
Maar waarom kan ik dan niet pinnen? Het “Maestro” teken staat toch duidelijk op de automaten aangegeven, en in Kyoto kon ik toch ook zonder problemen pinnen?

Ik besluit om naar het station van Shin Osaka te gaan. Dit is een groot station waar meerdere banken aanwezig zijn, en waar het vast wel moet lukken. En anders pak ik de trein naar Kyoto, daar ben ik met de Shinkansen in een kwartier en met mijn JR pas kan ik toch gratis reizen. Ondertussen stuur ik via Facebook een berichtje naar mijn bank, voor het geval de pas beschadigd is en dit de reden is dat ie het niet doet. Maar goed, in Nederland is het nog midden in de nacht, dus de komende uren verwacht ik geen reactie.


Aangekomen op Shin Osaka zie ik dat overal extra politie en beveiliging staat ivm het bezoek van Obama en de G7 top. Terwijl ik stampvoetend van ATM naar ATM loop, merk ik dat ik extra in de gaten gehouden word. Want wat moet een buitenlandse vrouw bij al die automaten doen? Da’s toch wel een beetje verdacht….
Maar dan zie ik gelukkig een bekend gezicht! Of tenminste, een bekend logo. Dit is van “Seven Bank”, dezelfde bank waarbij ik in Kyoto heb gepind. En jawel, hier word mijn pas gelijk geaccepteerd. Hoera! Opluchting alom.

Aangezien de zoektocht naar een pinautomaat aardig wat tijd heeft gekost, heb ik nu geen tijd meer om naar het kasteel van Osaka te gaan. Het zou nog wel lukken, maar om nu weer op zoek te moeten gaan hoe ik bij dat kasteel kom en me ter plekke moet haasten om alles een beetje te kunnen zien, heb ik geen zin in. Ik ga dus terug naar Universal City waar ik nog even kan relaxen, beetje shoppen en lekker lunchen.
Ik verwijder het FB berichtje wat ik naar mijn bank had gestuurd, haal mijn koffertje op bij het hotel en ga vervolgens weer naar Shin Osaka, waar ik op de Shinkansen naar Tokyo stap.

Drie uur later sta ik in Tokyo op het enorm drukke station waar ik een week eerder ook was. Gelukkig weet ik nu snel de weg te vinden en loop ik in 1 keer naar de juiste metro.
Ook hier is enorm veel beveiliging. In de lange hal van de trein naar de metro staat om de zoveel meter een streng uitziende militair. In deze haast futuristische stad voelt het net alsof ik in een Philip K. Dick boek ben beland. Geen prettig gevoel. Maar eenmaal in de metro voelt het weer als vertrouwd, en aangekomen bij Akasaka-Mitsuke voelt het helemaal als thuiskomen. Wat is dit toch een gezellige wijk!


Ik verblijf in hetzelfde hotel als vorige week, het Centurion Cabin and Spa hotel. In een vooruitziende blik leek het mij prettiger om op dezelfde locatie te verblijven, zodat ik al een beetje bekend zou zijn met de omgeving. Mocht het hotel dusdanig tegenvallen dan kon ik altijd nog op zoek naar iets anders. Maar ik vind het een super fijn hotelletje en heb de hele dag al uitgekeken naar het moment dat ik weer met mijn voetjes in de massagebak kan!
De dames van het hotel herkennen mij nog en ik word dan ook hartelijk verwelkomd. Deze keer verblijf ik echter niet in een capsule, maar heb ik gekozen voor een deluxe room. Iets meer ruimte vind ik wel lekker voor deze laatste nachten.

Later op de avond is het tijd om met wat andere reizigsters uit het hotel een lekker hapje te gaan eten bij een klein tentje om de hoek en een glaasje sake te drinken in een nog kleiner tentje. Gezelligheid!
Terug in het hotel vind ik een berichtje van mijn bank. Ondanks dat ik mijn bericht had verwijderd voordat ze het hadden gelezen, is het toch doorgekomen. De bank komt gelijk met allerlei oplossingen aanzetten, wat ik een prettig idee vind voor het geval er echt een probleem was met mijn kaart. Ik stuur een bedankje en vertel dat het inmiddels allemaal in orde is.

Het einde van de reis is inmiddels in zicht, maar ik mag eerst nog een paar dagen volop genieten van Tokyo. Zin in!

Universal Studios Japan

Woensdag 25 mei 2016
Met een grote grijns op mijn gezicht loop ik ’s ochtends door de poorten van Universal Studios Japan. Wat geweldig om hier te zijn!!!
Het voelt reuze vertrouwd, maar aan de andere kant ook heel vreemd. Evenals bij Disney Tokyo Resort is hier een gedeelte overdekt, en ipv allemaal filmdeuntjes op de achtergrond worden er hier allemaal top 40 hits gedraaid van onder andere Katy Perry en Justin Bieber. Maar zodra ik bij de New York Streets kom, is het net alsof ik in Orlando loop. Ik zie Finnegan’s, het restaurant wat een vaste wachtplaats is tijdens de Stay and Scream van Halloween Horror Nights.
Aan de overkant staat nog een bekend gebouw, het museum van the Mummy. Maar ho, wacht eens even, hier hangt Spiderman aan de witte zuilen te bungelen! En zo zijn er meer dingen die enorm aan Orlando doen denken, en dan toch ineens totaal anders zijn.

De eerste attractie die ik vandaag doe is Back to the Future. Yes!! Dit was een van mijn favoriete rides in Orlando, en wat vond ik het jammer dat ie plaats moest maken voor the Simpsons. The Simpsons vind ik ook leuk, maar BTTF is gewoon jeugd sentiment. Ik heb erg veel geluk, want een week na mijn bezoek sluit de ride ook hier in Japan. Dit is dus echt de aller aller allerlaatste keer dat ik ‘m kan doen…
En daarom doe ik ‘m dan ook maar gelijk 6 keer vandaag. Dat het in het Japans is boeit me niet. Ik ken de tekst nog steeds en zit volop te genieten van deze farewell ritjes.

Wat ook super leuk is, is het Wonderland gedeelte waar Hello Kitty, Snoopy en de characters van Sesamstraat in het wild rondlopen! En omdat ook Universal nog steeds Pasen viert, hebben alle characters speciale hoedjes op. Gewoon te leuk! Ik huppel vrolijk mee met Kitty en Cookie Monster, maar zodra het tijd is voor de photoshoots sta ik er ietwat verloren bij. Ik ben van Florida gewend dat er netjes een rij wordt gevormd zodat iedereen aan de beurt komt voor een foto. Maar hier duikt iedereen tegelijk op de characters af! Gewoon brutaal zijn en jezelf ertussen duwen, dat lijkt het motto. Op een gegeven moment heeft Cookie Monster in de gaten dat ik er al een tijdje sta, en loopt naar me toe om mij een dikke knuffel te geven. Cookie Monster was al mijn favoriet, maar nu kan ie helemaal niet meer stuk!

Jaws is een andere oldie but goodie die al enige jaren weg is uit Florida, maar hier nog steeds bestaat. En hij is hier ook nog steeds razend populair! Het boottochtje is hetzelfde als in Florida, alleen dus in het Japans. De skipper schijnt erg grappig te zijn, met name de jonge meisjes moeten regelmatig lachen. Ik versta er geen woord van, maar het verhaal is duidelijk. Een woeste haaibaai is op het oorlogspad en komt meerdere keren naar de boot happen. Uiteindelijk ontploft er iets en blijft er een zielig hoopje verbrande haai over. Zodra ik uit de boot stap zie ik dat er zelfs een Jaws souvenir winkel is. En wat hebben ze hier leuke merchandise zeg! Ik ben vooral weg van een jaws bril, maar ook Hello Kitty in een haaienpakje is geweldig!

Omdat Universal Japan dit jaar 15 jaar bestaat, vieren ze een feestje; Reboooooorn. Ze vieren dat dmv een leuke stageshow en parade. Voor de stageshow ben ik net te laat om een goed plekje te bemachtigen, maar omdat ik over het algemeen een kop groter ben dan de meeste Japanners, kan ik het ook van een afstand goed zien. Voor de parade ben ik wel op tijd en zit ik helemaal vooraan. De parade heeft niet de Disney magie, maar is wel erg leuk en gewoon 1 groot feest. Halverwege stopt ie en mag iedereen gezellig meedansen. Er wordt met confetti gestrooid, er komt schuim uit kanonnen, ballonnen gaan de lucht in, …. Super!

Na de parade vind ik het tijd voor wat lekkers. Vanochtend had ik gezien dat Finnegan’s hele spannende drankjes heeft in de stijl van Resident Evil, en dat wil ik weleens uitproberen! Even na drie uur meld ik mij bij het restaurant, wat inmiddels gesloten blijkt te zijn. Huh? Het park is tot 20:00 uur open en Finnegan’s is nu al dicht? Ik verwacht eigenlijk dat ze later tegen een uur of 5 wel weer zullen opengaan, maar helaas. Zowel Finnegan’s als menig ander restaurant blijft dicht. Not cool, Universal. Da’s toch wel een minpuntje!

Dan maar naar The Wizarding World Of Harry Potter, want een boterbiertje gaat er altijd wel in, en dat is inmiddels ook een beetje traditie geworden. Potter is altijd leuk, ook in het Japans. En de ride is hier in 3D, wat net even een andere beleving geeft. Het is gewoon net alsof ik echt meedoe met een zwerkbal wedstrijd en de dooddoeners versla!

Iets wat totaal anders is dan in Florida, zijn de 4D films van Cool Japan. Dit zijn manga films, en ik heb eigenlijk geen idee of deze er altijd zijn of enkel dit jaar. De film die ik zie gaat over een groepje vrijheidstrijders die het opnemen tegen een wilde titan. Deze titan is reusachtig groot en eet graag de dorpsbewoners op. Tenminste, wat ik ervan begrepen heb. Op een gegeven moment denk je dat 1 van de strijders is platgetrapt door de titan, want er ligt een flinke plas bloed en het publiek werd op het moment supreme besproeid met water om het effect van bloedspetters te versterken. Maar gelukkig, de strijdster heeft het overleeft, het blijkt enkel een kar tomaten te zijn geweest. Het publiek komt niet meer bij van het lachen. Zij leven helemaal mee met de hoofdrolspelers en ik geloof dat dit een erg populaire film of serie is. Zelfs zo populair dat er meerdere mensen in het park rondlopen verkleed als de strijders uit de film. Ik dacht eerst dat ze echte characters waren, maar het blijken gewoon normale bezoekers te zijn.

Ik zie hier sowieso veel mensen verkleed rondlopen. De castmembers springen er leuk op in. Zelfs ik in mijn Minion shirt krijg van iedereen complimentjes.
Oh, en had ik al verteld over de snacks? Evenals in Tokyo Disney kan je hier aparte smaken popcorn kopen. Zin in popcorn dat naar Turkey Leg smaakt? Je vindt het bij Universal! Ik hou het bij een chocolade/banaan churro. Errug lekker!

Na nog wat andere leuke rides als Spiderman, Woody Woodpecker en Jurassic Park, is het tijd voor de lichtjesparade. Deze begint met wagens van Elmo, Snoopy en Hello Kitty, en gaat vervolgens verder met Alice in Wonderland, Arabian Nights en Cinderella. Het is allemaal best een beetje kitsch, maar zo typisch Japans! Ik vind het super leuk!
Zodra de parade is afgelopen sluit het park haar deuren en is het tijd om terug te gaan naar mijn hotel. En wat lekker dat ik nu niet meer met de trein en metro hoef! 2 keer vallen en ik ben bij mijn sprookjes hotel. Heerlijk!